კაცი, რომელმაც საშობაო საღამოს კარი ჩამომარტყა, მკვრთნა ჩემს გარდაცვლილ მამას – და ხელში ეჭირა
იმ დღეს, როდესაც მარკმა თავის 6 წლის შვილს საავადმყოფოს კორიდორში მიატოვა და ისე წავიდა,
ბიჭი, რომელიც ყოველ კვირა ჩვენი კარის ზარს რეკავდა, გვთხოვა, ერთი დღით გვევალე ჩვენი ძაღლი
დღეს, როცა დანიელმა დედა სუპერმარკეტის პარკინგზე დატოვა, თავის ყველაზე საკუთარ თავს დაიჯერებინა, რომ მხოლოდ
მოხუცი კაცი, რომელიც ყოველ საღამოს სტადიონის სკამზე მარტოდმარტო იჯდა, თავის დღიურში რაღაც სახელებს იწერდა,
ძველ მამაკაცს, რომელიც ყოველ დილას ორი ტრანსპორტის ბილეთს ყიდულობდა — სანამ კონტროლიორი ბოლოს მისით
ბიჭი, რომელიც ყოველთვის ლანჩბოქსით დადიოდა კაფეში და “ბავშვთა პორციის სახლში წაღებას” ითხოვდა, ბოლოს პატრონი
მოზრდილი კაცი ხელში ჩარჩოში ჩასმული ფოტოთი მოვიდა სკოლაში კონცერტზე, და როცა მას მასწავლებელი გასაძევებლად
ბიჭი, რომელმაც გვირეკა შუა ღამეში და დაიკითხა, ხომ არ ვართ სახლი, რომელიც ბავშვებს უკან
ბიჭი, რომელიც ერთი წლის განმავლობაში ყოველ კვირა ურეკავდა ზარს და ყოველთვის ერთსა და იმავე
ბიჭი ყოველ საღამოს კიბის კალთაზე თეფშს ტოვებდა საკვებთან ერთად, და როცა დედამ ბოლოს მისი
მომვლელმა ჩუმად მითხრა, რომ 17-ე ნომრის კაბინეტში მოხუც კაცი თავის ბალიშქვეშ ინახავდა პატარა ვარდისფერ