მოხუცი კაცი, რომელიც ყოველ საღამოს სტადიონის სკამზე მარტოდმარტო იჯდა, თავის დღიურში რაღაც სახელებს იწერდა,
ძველ მამაკაცს, რომელიც ყოველ დილას ორი ტრანსპორტის ბილეთს ყიდულობდა — სანამ კონტროლიორი ბოლოს მისით
ბიჭი, რომელიც ყოველთვის ლანჩბოქსით დადიოდა კაფეში და “ბავშვთა პორციის სახლში წაღებას” ითხოვდა, ბოლოს პატრონი
მოზრდილი კაცი ხელში ჩარჩოში ჩასმული ფოტოთი მოვიდა სკოლაში კონცერტზე, და როცა მას მასწავლებელი გასაძევებლად
ბიჭი, რომელმაც გვირეკა შუა ღამეში და დაიკითხა, ხომ არ ვართ სახლი, რომელიც ბავშვებს უკან
ბიჭი, რომელიც ერთი წლის განმავლობაში ყოველ კვირა ურეკავდა ზარს და ყოველთვის ერთსა და იმავე
ბიჭი ყოველ საღამოს კიბის კალთაზე თეფშს ტოვებდა საკვებთან ერთად, და როცა დედამ ბოლოს მისი
მომვლელმა ჩუმად მითხრა, რომ 17-ე ნომრის კაბინეტში მოხუც კაცი თავის ბალიშქვეშ ინახავდა პატარა ვარდისფერ
სამი წელი ვტოვებდი მამაჩემს სამედიცინო დაწესებულებაში მარტო, და კარს, რომელიც გუშინ გააღო, ის კაცი
მოხუცი ყოველ დღე 16:15 საათზე ხელში იმავე წითელი ბორკილით დგებოდა შინასთან, ხოლო მეზობლებმა ობობას
მეზობელი ნერგი ჩახლართული დადუღდა ახალშობილს მამაჩემის საავადმყოფოს საწოლის გვერდით სკამზე და თქვა: „მას ახლა
ძველი კაცი ყოველდღე ცდილობდა დაესვა იმავე პარკის მოაჯირს, ლურჯი ზურგჩანთა მჭიდროდ ეჭირა ხელში და