მერე ერთი კვირის შემდეგ მივხვდი, რომ ბაღის ბოშის ეტლში მჯდომი სმა ჩემს დაკარგულ ქორწილის ფოტოსაც ინახავდა
ზედამხედველმა მოხუცის ეტლი ყოველი დილით ჩემი ოთახის ზღურბლთან გადაიყვანა, და მხოლოდ მეშვიდე დღეს გავაცნობიერე,
მოხუცი ყოველ სახლში დგებოდა სკოლასთან, სანამ ჩემი შვილი საათითა და გულის მომლხინა კითხვით არ მოვიდა
მოხუცი ყოველდღე ელოდებოდა სკოლის კარებთან, სანამ იმ დღეს ჩემი შვილი საათით ხელში, გულს ამტვრეველი
ბიჭი, რომელიც ყოველ პარასკევს ჩემი ავტობუსიდან თავის ჩემოდანს ივიწყებდა და заставებდა, ჩემი საკუთარი ქალიშვილი მეკბილებოდა
ბიჭი, რომელიც ყოველ პარასკევს ჩემი ავტობუსიდან თავის ჩემოდანს ივიწყებდა და заставებდა, ჩემი საკუთარი ქალckillყა
მოხუცი კაცი ყოველ დილით სკოლის ჭიშკართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მას მასწავლებელი არ მიუახლოვდა და არ გაარკვია, ვინ იყო ის
ხანდაზმული მამაკაცი ყოველდღე დილით სკოლის კართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მასწავლებელმა მისდია და ოჯახში
ხანდაზმული მამაკაცი ყოველდღე დილით სკოლის კართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მასწავლებელმა მისდია და ოჯახში მიაგნო, ვინც იყო
ხანდაზმული მამაკაცი ყოველდღე დილით სკოლის კართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მასწავლებელმა მისდია და ოჯახში
მერედა მიჰყავდათ მწირქვეში ეტლით და ლეოს უთხრეს: მოამზადე მამის ნივთები, მაგრამ რომ გაიხსნა კარადა, მიხვდა, რომ მამა გულის შეტევამდე დიდი ხნით ადრე მიდიოდა
მერედა მწირქვეში ეტლით მიშვების და ლეოს უთხრეს: მოამზადე მამის ნივთები, მაგრამ როდესაც კარადა გახსნა,
ვიპოვე პატარა ბიჭი ჩვენი სახლის წინ სკამზე მძინარე, და როდესაც ვუმხე ჩემი გარდაცვლილი ძმის ქურთუკი, მან მითქვენა სახელი, რომელმაც ფეხები დამიკვეთა
ვიპოვე პატარა ბიჭი, რომელმაც ჩვენი სახლის წინ სკამზე ეძინა, და როცა გარდაცვლილი ძმის –
ბიჭი, რომელმაც გამაღვიძა დილის 3ზე და ის სიტყვები, რომლებსაც მიშველა სახლიდან მზის ამოჩინებამდე წასვლა
ბიჭი, რომელიც დილის 3 საათზე ჩემს კარებზე მუდმივად რეკავდა და ის ბოლო ფრაზა, რომელსაც
კაცი, რომელმაც საშობაო საღამოს კარი ჩამომარტყა, მკვრთნა ჩემს გარდაცვლილ მამას და მასთან ერთად სკდარი წერილი ეჭირა სახელით, რომელიც ჩემზე იყო
კაცი, რომელმაც საშობაო საღამოს კარი ჩამომარტყა, მკვრთნა ჩემს გარდაცვლილ მამას – და ხელში ეჭირა
დღე, როდესაც მარკმა თავის 6 წლის შვილს საავადმყოფოს კორიდორში მოყვა და ისე წავიდა, თითქოს არ იცნობს
იმ დღეს, როდესაც მარკმა თავის 6 წლის შვილს საავადმყოფოს კორიდორში მიატოვა და ისე წავიდა,
ბიჭი, რომელიც ყოველ კვირა დარეკავდა ჩვენს კარზე და გვთხოვდა ჩვენი ძაღლის გაღმა დღისის, მოგვიანებით გავიგეთ, რატომ ბრუნდებოდა ის ყოველთვის ცრემლიანი თვალებით
ბიჭი, რომელიც ყოველ კვირა ჩვენი კარის ზარს რეკავდა, გვთხოვა, ერთი დღით გვევალე ჩვენი ძაღლი
დღე, როცა დანიელმა ის სუპერმარკეტის პარკინგზე მარტო დატოვა, ერთხელ საათიც კი არ უწუნა
დღეს, როცა დანიელმა დედა სუპერმარკეტის პარკინგზე დატოვა, თავის ყველაზე საკუთარ თავს დაიჯერებინა, რომ მხოლოდ