ხანდაზმული მამაკაცი ყოველდღე დილით სკოლის კართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მასწავლებელმა მისდია და ოჯახში მიაგნო, ვინ იყო იგი.
სამი კვირის განმავლობაში ემა მიაცქერდა მას პედაგოგთა ოთახის ფანჯრიდან. ყოველთვის საყვალი სუსტი მამაკაცი ნაცრისფერი ჩачеლით, ალბათ მას სოფლიანად სამოცდაათიოდე წელი ჰქონდა, ხელები ზურგს უკან შეეკვროდა, თვალებით ბავშვთა ნაკადს ათვალიერებდა, რომელიც შენობიდან გარბოდა. არასდროსავინეს ესაუბრა, არც სახელი დაუძახია. მხოლოდ უყურებდა, მზერა პატარა სახეებს იმედის მკვეთრი, თითქმის ტკივილისმცირე თვალთახედვით გადაჰყავდათ.
სხვა პედაგოგები თავიდან იხუმრებდნენ. „ჩვენი ახალი დაცვის თანამშრომელი,“ მეუბნებოდა მათემატიკის მასწავლებელი მარკი. „ Maybe ხმაური აქამდე მისი.“, – და სხვებიცakuwa. მაგრამ ემა, რომელიც ყველაზე პატარა კლასს უვლიდა და უმნიშვნელო დეტალებს ამჩნევდა, არ იღიმოდა. ხედავდა, როგორ იჭერდა მხრებს ყოველ სამშაბათს, როცა კარი იხსნებოდა, როგორ ლაპარაკობდა ჩუმად, თითქოს მხოლოდ საკუთარ თავს ესაუბრებოდა სახელებს.
ერთი წვიმიანი ხუთშაბათი დღის დროს მან გუმბათის ქვეშ გასულიყო. მამაკაცი ისევ იქ იდგა, მისი სუსტი ქურთუკი უკვე სველდებოდა.
“ბატონო?” მორცხვად ჰკითხა. “ვის გელით?”
მან მოიხსნა წინა დაფანცქნილი გული ოდნავ უკან იხევდა, შემდეგ კი მოკრძალებული, თითქმის უხერხული ღიმილი გამოუჩნდა.
ხანდაზმული მამაკაცი ყოველდღე დილით სკოლის კართან იდგა, სანამ ერთ დღეს მასწავლებელმა მისდია და ოჯახში მიაგნო, ვინც იყო
“დიახ”, — თქვა მან. — “ის ძალიან უყვარხარ”.
გოგონამ გაიღიმა — პატარა, სულმოკლე ღიმილმა, რომელმაც მთელი სახე გაუბრწყინა — და კუთხეს შემოუარა, დედასთან გაიქცა.
ემა უყურებდა მათ, შემდეგ კი უკან, ცარიელ კარში მიუბრუნდა.
“ის გაიგებს, დანიელ”, — ხმადადაბლა ჩაილაპარაკა მან. “რაღაცნაირად, ის გაიგებს”.
და დანიელის გაუჩინარების შემდეგ პირველად, ღობის პირას მდგარი ადგილი აღარ ჩანდა ცარიელი. იქ, ბოლოს და ბოლოს, იდგა წყნარი დაპირება, რომელიც თავის გამგონ ბავშვამდე მივიდა.
