ჩემი შეყვარებული, მაიკი, არასდროს ყოფილა სენტიმენტალისტი. ის ისეთი ტიპია, რომელიც გრძნობებს „სისტემურ ხმაურს“ უწოდებს
ვფიცავარ, არაფერი მომიმზადებია იმისთვის, რომ უბრალო ფანქრით შესრულებული ნახატი ჰაერს გამიკრავდა, თითქოს ვიღაცამ მკერდში
დიდი ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ ტკივილს საზღვარი ჰქონდა. რომ გარკვეული მომენტის შემდეგ ცხოვრებას შეიძლება
ამბობენ, ქორწილები ოჯახებს აერთიანებს. ჩემმა ქორწილმა კინაღამ ყველაფერი დაანგრია. მეგონა, ყველაზე რთული ჩემი ქალიშვილის
ყოველ შობას ბავშვებს მოგზაურობაში დავყავდით. რაც არ უნდა დაღლილები ან გაჭირვებულები ვყოფილიყავით, ეს იყო
როდესაც 35 წლის ვიყავი, სამსახურიდან სახლში დაბრუნებისას დაღლილი მარტოხელა დედა, სასურსათო მაღაზიასთან გავჩერდი, რომ
თქვეს, რომ იქ ჩვენი ადგილი არ იყო. ერთ წამს ჩემი პატარა შვილიშვილი იცინოდა, ცხვირზე
საქმიანი მოგზაურობისთვის დენიელს სათადარიგო ტელეფონი ვთხოვე და მესამე დღეს „შემთხვევითი“ ტექსტური შეტყობინება მივიღე, რომელმაც
ცივმა ზამთრის ღამემ და სიკეთის მცირე ნიშნამ ჯეფი ჩემს ცხოვრებაში შემოიყვანა – და ჩემს
ბავშვობაში საკუთარ სახლში უხილავი ვიყავი. მამაჩემის მეორე ქორწინებაში უბრალოდ დამატებითი წევრი ვიყავი, მისი წარსულის
შვილიშვილი დაბადებისთანავე გავზარდე. ყველაფერი მივეცი, რაც მქონდა და ისე მიყვარდა, თითქოს ჩემი შვილი ყოფილიყო.
მთელი ოჯახის ერთდროულად გამოსაჩენად, ან ფულის გროვა უნდა გადაეგდოთ წინ, ან ვინმე უნდა მომკვდარიყო.