ჩვიდმეტი წლის განმავლობაში მეგონა, რომ ზუსტად ვიცოდი, ვისზე ვქორწინდებოდი. შემდეგ ჩემმა ქმარმა ჩემს ნაოჭებსა
ქმრის დაკარგვამ შინაგანად გამანადგურა. მაგრამ მისი დაკრძალვიდან ორი დღის შემდეგ, დედამთილმა ყველაფერი კიდევ უფრო
მე რეიჩელი მქვია და ბოლო ერთი წლის განმავლობაში ჩემი ცხოვრება ისე დაინგრა, როგორც არასდროს
ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ დივანზე მშვიდი საღამო გააღებდა კარს, რომელიც, მეგონა, სამუდამოდ დაკეტილი იყო. მე
ქმრის სარეცხს ვაკეცებდი, როცა მისი პერანგის ჯიბიდან რაღაც გადმოვარდა. „გთხოვ, ნუ გააგებინებს“. 35 წლიანი
ათი წლის შემდეგ, რაც ჩემი გარდაცვლილი მეგობრის ქალიშვილი იშვილა, მან შემაჩერა, როდესაც მადლიერების დღის
მეგონა, რომ უბრალოდ მცირე სიკეთეს ვაკეთებდი, როცა უსახლკარო კაცისთვის საჭმლის საყიდლად გავჩერდი. ვერც კი
მეგონა, რომ კარგ რამეს ვაკეთებდი. მეგონა, ოჯახის წევრს ვეხმარებოდი. წარმოდგენაც არ მქონდა, რომ სინამდვილეში
მთელი ცხოვრება თავდახრილი სიარული ვისწავლე. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ეხებოდა იმას, თუ რითი შემოსავალს
ჩემს საქმროს, რიჩარდს, მაშინ შევხვდი, როდესაც ჩემი ქალიშვილი, ნატალი, სულ რაღაც ოთხი წლის იყო.
მეგონა, რომ ჩვენი საიუბილეო ვახშამი ჩემს ქორწინებას გადაარჩენდა. ამის ნაცვლად, ჩემმა ქმარმა და მისმა
შობის დილა მყისიერად გაიყინა, როდესაც ჩემმა ხუთი წლის შვილმა საჩუქარი გახსნა და ხმამაღლა განაცხადა,