სუნთქვა შემეძლო. მონიტორი შეჩერებული სათვალთვალო კადრებით იყო სავსე. მამაჩემი საკაცეზე უგონოდ იწვა, სანამ პარამედიკოსები
ოთახში იმდენად სწრაფად ჩაცხრა, რომ თითქმის არაბუნებრივად მეჩვენებოდა. რამდენიმე წამით ადრე, ხალხი ბუფეტის მაგიდის
რაიანს ტელეფონისთვის თვალი არ მოუშორებია. ეკრანზე შეტყობინება არ ჩანდა. ვიდეო იყო. სათვალთვალო კამერის ჩანაწერი.
ხელები არ წყდებოდა. პირველი სტრიქონი ხელახლა წავიკითხე. „სანამ რამეს მოაწერ ხელს, სხვენში გადი.“ ეს
ნამცხვარი იატაკზე ყრუ ხმაურით დაეცა. ვარდისფერი მინანქარი გაპრიალებულ ხეზე დაღვრილი საღებავივით მოეფინა. არავინ ლაპარაკობდა.
ემილის განძრევა არ შეეძლო. თითები აუკანკალდა, როცა გაცვეთილ ფოტოს მიაშტერდა. მასზე მომღიმარი ახალგაზრდა ქალი
ქმარმა კადრები ხელახლა გადაიტანა. და ისევ. ყოველ ჯერზე უფრო ყურადღებით აკვირდებოდა. პირველი რამდენიმე წამი
სუნთქვა გაუხშირდა. თითები აუკანკალდა, როცა გაცვეთილ გამოსახულებას შეეხო. უფრო ახლოს დავიხარე. „რა არის?“ ნერწყვი
კლარა ხმისკენ შებრუნდა. მისი ღიმილი გაქრა. ერთი წამით არავინ განძრეულა. დაბადების დღის სანთლები ისევ
სიცილი მთელ დარბაზში გაისმა. ხმამაღალი აღარ იყო. გაფანტული იყო. სასტიკი. ისეთი სიცილი, როგორსაც ადამიანები
ჯალათმა ძლივს მიხვდა, რომ სასწრაფო დახმარების ნომერი აკრიფა. „არის… ხალხი“, – თავიდან ჩურჩულით თქვა
ხელები მიკანკალებდა, როცა ავადან ძველ აგურის კედელს გავხედე. „რა თქვი ახლა?“ წარბები შეჭმუხნა. „ყუთი.“