ჯეისონი და მე თერთმეტი წელია დაქორწინებულები ვართ. ორი ულამაზესი შვილი გვყავს: რვა წლის გოგონა
დილანმა დღეების ათვლა შეწყვიტა. ის ფეხსაცმლის მაღაზიის წინ გაცვეთილ ხის სკამზე იჯდა და ხელში
მეგონა, რომ ჩემი ბიოლოგიური დედის პოვნა ისტორიის დასასრული იქნებოდა. მაგრამ შემდეგ მისმა ნათქვამმა ყველაფერი
როდესაც ჯეისონი ერთკვირიანი სანაპირო შვებულებიდან სახლში დაბრუნდა, იფიქრა, რომ შეეძლო უბრალოდ შესულიყო საკუთარ სახლში,
ახალი ცხოვრების დასაწყებად ამ წყნარ გარეუბანში გადავედი. მაგრამ როდესაც მეზობლის მისასალმებელი ღვეზელი გავხსენი და
ჩვენი უფროსკლასელთა გამოსაშვები საღამოდან ათი წლის შემდეგ, შევასრულე ჩემი პირობა, რომ ოკეანის სანაპიროზე ელიზაბეთს
მე უხილავად გავიზარდე საკუთარ სახლში – მამაჩემის მეორე ქორწინებაში უბრალო თანაშემწედ. ამიტომ, როდესაც წლების
შუაღამისას ტელეფონმა დარეკა. იმდენად უეცრად, რომ უყოყმანოდ ვუპასუხე. „მამა…“ ლილის ხმა ცრემლებით მიკანკალებდა. მაშინვე
მე ჰელენი ვარ, 72 წლის. ათი წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ჩემთვის, რომ სიბერეში
74 წლის ვარ. მოხუცებულთა თავშესაფარში ვცხოვრობ, სადაც ჩემმა შვილიშვილმა წამიყვანა მას შემდეგ, რაც დამარწმუნა
არასდროს მიფიქრია, რომ ცივ დილით გაგონილი ტირილი ცათამბჯენის ზედა სართულზე ამომიყვანდა – შენობაში, სადაც
მე მეგანი ვარ, ოცდაათი წლის. რამდენიმე კვირის წინ დავინიშნე – კოლინმა მთხოვა, მამაკაცმა, რომელთანაც