ახალი ცხოვრების დასაწყებად ამ წყნარ გარეუბანში გადავედი. მაგრამ როდესაც მეზობლის მისასალმებელი ღვეზელი გავხსენი და
ჩვენი უფროსკლასელთა გამოსაშვები საღამოდან ათი წლის შემდეგ, შევასრულე ჩემი პირობა, რომ ოკეანის სანაპიროზე ელიზაბეთს
მე უხილავად გავიზარდე საკუთარ სახლში – მამაჩემის მეორე ქორწინებაში უბრალო თანაშემწედ. ამიტომ, როდესაც წლების
შუაღამისას ტელეფონმა დარეკა. იმდენად უეცრად, რომ უყოყმანოდ ვუპასუხე. „მამა…“ ლილის ხმა ცრემლებით მიკანკალებდა. მაშინვე
მე ჰელენი ვარ, 72 წლის. ათი წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ჩემთვის, რომ სიბერეში
74 წლის ვარ. მოხუცებულთა თავშესაფარში ვცხოვრობ, სადაც ჩემმა შვილიშვილმა წამიყვანა მას შემდეგ, რაც დამარწმუნა
არასდროს მიფიქრია, რომ ცივ დილით გაგონილი ტირილი ცათამბჯენის ზედა სართულზე ამომიყვანდა – შენობაში, სადაც
მე მეგანი ვარ, ოცდაათი წლის. რამდენიმე კვირის წინ დავინიშნე – კოლინმა მთხოვა, მამაკაცმა, რომელთანაც
დაბადების დღეების უმეტესობას ხელნაკეთი ნამცხვარი, ზოგჯერ კი მეორადი სათამაშოც კი მიჩუქებია. მაგრამ მეთვრამეტე დაბადების
მთელი ცხოვრება მამა მინდოდა ვყოფილიყავი. ორმოცი წლის ასაკში ვუყურებდი, როგორ დგამდნენ ჩემი მეგობრების შვილები
მე ვარ პატარძალი, რომლის დედამთილმაც ათასი დოლარი გადაიხადა, რომ ქორწილამდე ორი კვირით ადრე განზრახ
ექვსი წლის განმავლობაში მჯეროდა, რომ ჩვენი ქორწინება სტაბილური იყო. არა იდეალური, არამედ რეალური. შემდეგ,