სუნთქვა შემეკრა. წერილი ხელებში მიკანკალებდა. პირველი გვერდი მთლიანად ელეონორას ნაცნობი ხელით იყო დაწერილი. ჩემო
დერეფანში შევედი და სასადილო ოთახის კარი ზურგს უკან მივხურე. ხელები მიკანკალებდა. აღარ სევდის გამო.
მარკუსს სუნთქვა უჭირდა. მისი ქალიშვილი სათამაშო მოედნის თავზე მოტივტივე ყვითელ ბუშტს მიაშტერდა. არა იდეალურად.
როდესაც სარჩელი მოვიდა, გულწრფელად გამეცინა. არა იმიტომ, რომ სასაცილო იყო. იმიტომ, რომ არ მჯეროდა,
ვერ ვმოძრაობდი. მეტალის ყუთი ღია მედო კალთაში. შიგნით კონვერტები იდო. ათობით. თითოეულზე თვე ეწერა.
მამაჩემის ხელში ვერცხლის მედალიონი იყო. პატარა. ძველი. კიდეები გაკაწრული. მაგრამ მაშინვე ვიცანი. დედაჩემს ეკუთვნოდა.
ელვა მხოლოდ რამდენიმე სანტიმეტრით გაიხსნა, სანამ ოფიცერი ხელს ასწევდა. „არავის შეეხოს არაფერი“. ბობმა ყეფვა
ნახატზე ისეთი რამ იყო, რასაც არავინ ელოდა. თავიდან უმანკოდ გამოიყურებოდა. უბრალოდ ბავშვის ესკიზი, ფერადი
ერთი წამით არავინ განძრეულა. სავაჭრო ურიკებისა და სალარო აპარატების ხმა თითქოს გაქრა. კონვერტს მივშტერებოდი.
ხელები მიკანკალებდა, როცა წერილი გავშალე. ქაღალდი ძველი იყო. ხელწერა უტყუარი იყო. ეს მამაჩემის იყო.
შიგნით ფოტოები იყო. ათობით. ხელები მიკანკალებდა, როცა აბაზანის იატაკზე ვფენდი. თავიდან ვერ ვხვდებოდი რას
სიცილი იმდენად სწრაფად გაქრა, რომ სიჩუმე არაბუნებრივად იგრძნობოდა. მოხუცის თითები ცხენის კისერზე დარჩა. რამდენიმე