წითელი სვიტერის მოხუცი მარტო იჯდა ხალხით სავსე რესტორანში და კარს უყურებდა, თითქოს ვინმე მნიშვნელოვანი
იქნით დანიელი მამას სენაკში გადაიყვანა და დაჰპირდა, რომ ეს სულ ორი კვირა იქნება –
ლა დღეს დანიელმა თავისი შვიდწლიანივე შვილი საავადმყოფოს დერეფანში დატოვა და წავიდა, პირობა დადო, რომ
წერილი, რომელიც დედამიწაზე ხელი მომაწოდა ჰოსპისში, ამბობდა, რომ მამაჩემმა ოცდაათი წლის განმავლობაში მეძებდა, მაგრამ
ბიჭი ჩემს კარიას ურეკავდა “მამა” — თუმცა მე არასდროს მყოლია შვილები, და მაშინ დავინახე,
ბაბუა, რომელიც სამი დღე პარკის სკამზე იჯდა, ჰქონდა სუკმასი მუხლებზე და ელოდა ვაჟს, რომელიც
ოთახი მეოთხე სართულზე ფანჯრიდან ხანდაზმული ქალი ყოველ დილით ჩემს შვილს ნატირდებოდა ხელი დაემშვიდობებინა, სანამ
ბიჭმა, რომელიც ყოველი კვირის დღესაბას ჩემს კარებთან იგივე დაკარგული საფულე მიჰქონდა, ერთი დღით მიმაბა
როცა ეთანი თავისი მამას ზრუნვის სახლში «უბრალოდ ერთი კვირისათვის» მიატოვებდა, ვერასდროს წარმოიდგენდა, რა წერილი
ბიჭმა ზურგსუკან დაუკაკუნა ზუსტად შუაღამეს და ჰკითხა: „აქ კიდევ ცხოვრობს ქალბატონი მილერი, თუ უკვე
გაბრუდა კაცი სკოლასთან, ყველა დღით, ერთადერთ დაღმავალი სკამზე იჯდა, აცვიათ ღარიბი ნაცრისფერი კაბა. ბავშვები
პატარა ბიჭი, რომელიც ყოველ კვირას 18:00 საათზე რეკავდა ჩვენს ზარს და გაქცეული იყო, სანამ