სამი წელი ვტოვებდი მამაჩემს სამედიცინო დაწესებულებაში მარტო, და კარს, რომელიც გუშინ გააღო, ის კაცი
მოხუცი ყოველ დღე 16:15 საათზე ხელში იმავე წითელი ბორკილით დგებოდა შინასთან, ხოლო მეზობლებმა ობობას
მეზობელი ნერგი ჩახლართული დადუღდა ახალშობილს მამაჩემის საავადმყოფოს საწოლის გვერდით სკამზე და თქვა: „მას ახლა
ძველი კაცი ყოველდღე ცდილობდა დაესვა იმავე პარკის მოაჯირს, ლურჯი ზურგჩანთა მჭიდროდ ეჭირა ხელში და
წითელი სვიტერის მოხუცი მარტო იჯდა ხალხით სავსე რესტორანში და კარს უყურებდა, თითქოს ვინმე მნიშვნელოვანი
იქნით დანიელი მამას სენაკში გადაიყვანა და დაჰპირდა, რომ ეს სულ ორი კვირა იქნება –
ლა დღეს დანიელმა თავისი შვიდწლიანივე შვილი საავადმყოფოს დერეფანში დატოვა და წავიდა, პირობა დადო, რომ
წერილი, რომელიც დედამიწაზე ხელი მომაწოდა ჰოსპისში, ამბობდა, რომ მამაჩემმა ოცდაათი წლის განმავლობაში მეძებდა, მაგრამ
ბიჭი ჩემს კარიას ურეკავდა “მამა” — თუმცა მე არასდროს მყოლია შვილები, და მაშინ დავინახე,
ბაბუა, რომელიც სამი დღე პარკის სკამზე იჯდა, ჰქონდა სუკმასი მუხლებზე და ელოდა ვაჟს, რომელიც
ოთახი მეოთხე სართულზე ფანჯრიდან ხანდაზმული ქალი ყოველ დილით ჩემს შვილს ნატირდებოდა ხელი დაემშვიდობებინა, სანამ
ბიჭმა, რომელიც ყოველი კვირის დღესაბას ჩემს კარებთან იგივე დაკარგული საფულე მიჰქონდა, ერთი დღით მიმაბა