იქნით დანიელი მამას სენაკში გადაიყვანა და დაჰპირდა, რომ ეს სულ ორი კვირა იქნება – მაგრამ სამი თვის შემდეგ, უცნობი ადამიანის ზარმა შუაღამით სენაკში გაუშვა.
დანიელს ჯერ კიდევ ახსოვდა, როგორი ციცქნა და უხვეულივით მსუბუქი იყო მამა მაშინ, როცა პატარა ეზოში ზურგზე აბრუნებდა და იცინოდნენ, ირგვლივ კი პირდაპირი სირბილიდან გამოჭრილი ბალახის და იაფფასიანი ბარბექიუს სუნი იფრქვეოდა. ახლა კი დანიელი ნახევრად აგდებდა, ნახევრად მიჰყავდა ის მამაკაცი, ჭერის პირისპირ გავლის დროს რაც შეინახა მცენარეების მშრალი ყვავილი. მარკის ხელი კანკალებდა ჩადგმულ ჩარჩოზე და თვალები აბრკოლებდა, თითქოს დაკარგული ბავშვი ყოფილიყო.
“მხოლოდ ორი კვირა იქნება, მამა,” – ეუბნებოდა დანიელი ხმის კადნევით, არწყლიანებული და უსძახლებელი. “შენ გაძლიერდებთ. მერე სახლში წაგიყვან.”
მარკი თითქოს მოეშალა და ზოგჯერ შემეცოდა. “მალე სახლში? მართლა?”
დანიელმა ჩაყლაპა. თავისივე ვაჟი, ეთანი, მანქანაში ელოდა, ტელეფონში იხედებოდა და თითქოს ყურადღებას არ აქცევდა. “პირობას გაძლევ,” – ამოთქვა დანიელმა.
სენაკის სუნი ანტისეპტიკით და გადახარშული ბოსტნეულებით იყო სავსე. ლობიში ტელევიზორი ჩვეული სერიალის მსგავს ქართულ ფლეგზე იყო ჩართული, რომელსაც ბევრს არ უყურებდნენ. დაღლილი, მაგრამ კეთილი ღიმილით დასახასიათებელი მედდა ლაურა მამას ხელზე უბრალო მოძრაობით წვდა.
“ჩვენ კარგად იმუშავებთ ის მის მოვლაზე,” – უთხრა მან. “ყველა დროს შეგიძლიათ მოხვიდეთ.”
დანიელმა თავი დაუქნია, გული გასკდომისკენ იყო მიდრეკილი. ფორმები შეავსო, სადაც საჭირო იყო, ხელი მოაწერა და სიტყვებს ისე მოისმინა, როგორიცაა “დაქცევის რისკი” და “ეხვილებს ზრუნვის განყოფილება”, მაგრამ ვერ მიხვდა ბოლომდე. მისი ტელეფონი სამუშაოსგან და ექს-ქმრისგან შეტყობინებებს უშვებოდა, ეთანის საფეხბურთო წვრთნების შესახებ დაიახსნებდა ხელფასის გადახდის რემინდეს. ცხოვრება ჭაჭანებდა იმ ყველაფრიდან.
პირველ კვირაში დანიელი ყოველ მეორე დღეს სტუმრობდა და მარკისთვის საყვარელ ნამცხვრებს, ძველ ფოტოებს და გაზეთიდან პაზლებს მიჰქონდა. მარკი დასვენება არ ჰპირობდა და ერთსა და იმავე შეკითხვებს სვამდა.
“რატომ ვარ აქ კიდევ?”
“მხოლოდ ცოტახნით, მამა. სანამ გაძლიერდები.”
“გიყიდე თუ არა სახლი?”
“არა, მამა.” ეს ჯერ კიდევ სიმართლე იყო.
მეოთხე კვირამდე სამუშაოს დატაცებული დანიელი დიდ პროექტზე მუშაობდა, გვიან სხდომებს დადიოდა და ახალი მენეჯერი საათზე თვალს ადევნებდა. ეთანიც უარს ამბობდა მის თანადგომაზე.
“აქ მოწყენილი ადგილებია,” – ბურტყუნებდა. “შეიძლება დაემახსოვროს ჩემი სახელი.”
“ის შენი პაპაა,”- უპასუხა დანიელმა, მაგრამ დამნაშავედ იგრძნო თავი. ეთანი მხოლოდ თოთხმეტი წლის იყო. ეს მასზე არ უნდა ყოფილიყო.
სტუმრობები კვირაზე უფრო შორს გადატანილი იყო, შემდეგ 10 დღეში ერთხელ. დღე-დღეზე დანიელი თანხმობდა წამოსვლას, მაგრამ ბოლოს საჭეს უყურებდა მანქანას და სახლში მიჰყავდა. “ხვალ მოვალ”– სტყაპუნებდა გაურკვევლად საყრდენად.
როცა სახლი გაყიდა, დანიელმა ხელი დაუწერა ამ სტატუსს ცახცახით. საკუთარი თავი აჩვენა, რომ ეს მარკის კეთილდღეობისთვის იყო – თანხა უკეთესი ზრუნვისა და თერაპიისთვის დაიხარჯა. აღარ ჩაუვლია ძველი უბანი.
ერთ საღამოს, როცა დანიელი ეთანის საჭმელს ათბობდა, უცნობი ნომრიდან ზარი მოიგო.
“გისმენთ?”
“ეს დანიელ პრაისია?” – ქალის ხმა, რბილი, მაგრამ დაჩქარებული.
“დიახ.”
“მე ლაურა ვარ, Green Oaks-ის სენაკიდან. ვიმყოფები დილის წვეტებში, მაგრამ… მე ამას ოფიციალურად არ ვადგებით. უბრალოდ, ვფიქრობ, უნდა იცოდეთ.”
დანიელის გული გაჩერდა. “მამა კარგად არის?”
“ცოცხალია,” უთხრა მან სწრაფად. “მაგრამ… ის აღარ არის ის თვითონ. ძალიან ცოტა ჭამს. კი ბრწყინავს ბაღის კარებთან, თავის ჩანთით პოსტავს და ამბობს, რომ მისი ვაჟი მალე მოვა, რომ სახლში წაიყვანოს. იყო ღამე, როცა დავაპატარავე შუქი და ის სძინავს. როცა შევახსენე, რომ შმაგი კედელშის მშობელი დაჭირე, მან მომაჩერდა და თქვა: ‘შეიძლება მან გზა დაივიწყა.'”
დანიელს სუნთქვა შეეკრა.
“მაპატიეთ,” დაამატა ლაურამ, ხმა გაუტყდა. “ჩვენ ვაკეთებთ ყველაფერს, რაც შეგვიძლია, მაგრამ ეს იგივე არაა. ის საკუთარ თავს ცუდ მამად მიიჩნევს. მიყვებოდა: ‘შეიძლება ცუდი მამა ვიყავი, როცა შვილი დამტოვა აქ.’ არ უნდა გითხრათ ეს, მაგრამ ვფიქრობ… შეიძლება არ იცით, რამდენად დააშავდა ყველაფერი.”
ოთახი ივსო დანიელისთვის ყალბი იმედით და ტკივილით. გადავიდა მანქანაში და ანახარ საერთო სასჯელს.
უაღრესად სწრაფად მანქანა მიიყვანა სენაკამდე, ყველა წითელი შუქი თითქოს ბრალი იყო მის თავზე. მის გონებაში ეუხოვებოდნენ პასუხები – ელ-ფოსტები, დოკუმენტები, ბინის გადახდა, ყოლის გეგმა. ყოველი უფრო დაუჯერებელი ჩანდა.
ღამის დაცვის თანამშრომელმა, დანიელის სახის პოვნაზე, ეჭვმიტანილებისგან სწრაფად გაუშვა. დერეფანში განათება იყო უფრო ნათელი ვიდრე ელოდებოდა, შუქნიშნების ხმა ხმაურობდა.
მარკის ოთახის კარი ნახევრად იყო ღია. დანიელმა ფრთხილად გააღო.
მამა საწოლის კიდეზე იჯდა, მთლიანად შემოსილი, ფეხზე ფეხსაცმელი არასწორად ეხურა, პატარა უხეში ზურგჩანთა მუხლებს ჰქონდა მოჭერილი. ჩანთაში დაინახა მუშტდებადი პიეჟამები, ძველი სურათების ალბომი და ძველისებური მეტალის ფანარი, რასაც დანიელი ბავშვობაში კემპინგებზე იყენებდა.
“მამა,” დაიჩურჩულა.
მარკმა ნელა ახედა. ერთ მომენტში მისი თვალები არ ცნობსდ. მერე რაღაც შეიცვალა.
“დენი?” – ძველი ფსონი გაბზარული ხმით ამოიტანა. „შენ… შენ გზას იპოვე.”
დანიელი მუხლებზე დაეშვა მის წინ. “არ უნდა გშორდებოდი ასე დიდხანს.”
მარკმა შეწუხებულმა შეხედა. “დაიმახსოვრე, რომ ორი კვირა იქნებოდა,” ჩურჩულით თქვა. “მოვიცადე. ვეღარც დავთვალე. დღეები… დაცურავენ. ვუთხარი სენაკის თანამშრომელს, შენ დაკავებული ხარ. კარგი მამები ხდებიან ჩქარობო შვილებს, ხომ?”
ეს სიტყვები უფრო ძლიერად ჩაცვივდა, ვიდრე ნებისმიერი ბრალი.
დანიელმა ცივი სუნთქვა აიყოლია. “მე გავყიდე სახლი,” იაღლიმა. “მეგონა… მეგონა, ეს საუკეთესო იყო შენთვის. შეცდომა მე მოვახდინე. მეშინოდა შენ ასეთ მდგომარეობაში გნახოთ. მეშინოდა, რომ დაგკარგავდი სამუდამოდ.”
მარკის თითების ხელი, რომელიც უცნაურად ძლიერ იყო, ზურგჩანთის სამაგრებს კორდებოდა. “დაგკარგო? მე აქ ვარ.” მან ფანჯარას შეხედა, სადაც მთვარის პატარა სხარტის და պայრტყი დერეფნის შუქის შერკინება იდგა. “ზოგი ღამე ვხედავ, რომ შენ ისევ პატარა ბიჭი ხარ და სკოლაში დაგვაგვიანდა. შენ მტოვებ მავთულის ყავაზე და ვერ მივდივარ. ფეხები არ მემგება. ვიღვიძებ და ერთ წუთს ვფიქრობ, ეს ცუდი სიზმარი იყო და ეს –“ ხელებს აქნევდა ოთახში — „დღესასწაულია, სადაც დაბრუნდი დასასვენებლად. დასვენება.”
დანიელის ყელი ენაზე ეწვოდა. “მინდა სახლში წამოხვიდე, მამა?” — სათქმელი გადმოაგდო მან უცებ.
მარკის თვალები სითხით აივსო. “სახლი? ჩვენ ასე აღარ გვყავს სახლი, ხომ?”
“არა,” – ფრთხილად გამოიყენა დანიელმა. “მაგრამ შეგიძლია ჩემთან და ეთანთან მოხვიდე. არ იქნება ადვილი. თავს შევეხვეწები, ცვლი სამუშაო საათას. შეიძლება ის პოზიცია დავკარგო, რომელიც მინდოდა. მაგრამ ვერ გაჩერებ აქ, კარებთან რომ წყნარად ზიხხარ და გგონია, რომ რაღაც არასწორად გააკეთე.”
მარკი დიდხანს უყურებდა, თითქოს ეცადა დაედგინა, ეს ახალი გახმაურებაა თუ წარსული იბრუნებდა. მერე ნელა თავი გადახარა.
“არ მინდა შენი ცხოვრება ჩემი ცხოვრებისთვის დაკარგო,” თქვა ის. “მე უკვე მქონდა შანსი. ბევრ შეცდომას ვაკეთებდი. ძალიან ვმუშაობდი. სკოლის სპექტაკლებს ვუმატებდი. დედაჩემი ამბობდა: ‘მარკ, ერთხელ ძალიან დაიკარგება შენთვის.’ მე გამეცინა. მეგონა, რომ დრამატულობდა.” ის მოუღრიდა ღიმილით, რომელმაც უფრო იარა დაინახა. “ვფიქრობდა მართალი იყო.”
დანიელის გული ამდენად დამტვრეული იყო, რომ გრძნობდა მკვეთრად ჩაძირული შიგნიდან ხმელი ხმა გამოთქვა: “ახლა უკვე არ ვარ დაკავებული. აღარ. დავამტკიცებ. აქ ვიქნები. ყოველდღე, თუ ეს იქნება საჭირო.”
“ყოველ დღე?” მარკის ხმა იყო პატარა და ბავშვურივით.
“ყოველ დღე,” უპასუხა დანიელმა. “უკანასკნელი ორი კვირის ტყუილები, აღარასდროს. აღარასდროს გაქრება.”
ამ დროს ლაურა კარი შემოიჭრა, თმა სველი ჰქონდა და ქუჩის ტანისამოსში იდგა. ალბათ ზარის შემდეგ დაბრუნდა. მშვიდად უყურებდა, თვალები სევსახართად უჩანდა.
“ჩვენ შეგვიძლია სხვა ზრუნვის გეგმა მოვიფიქროთ,” რბილად უთხრა მან. “არის დღის პროგრამები. პაუზის საშუალებები. შენ არ უნდა აირჩიო მიტოვება ან საკუთარი სახლის დაწვა. მაგრამ სჭირდება შენი ყოფნა. არა მხოლოდ ხელმოწერა ფორმებზე.”
დანიელმა თავი დაუქნია და ხმა ვერ ამოუღო.
მამის საწოლიდან წამოყენებაში დაეხმარა და ისევ პიეჟამაში ჩააცვა, ხელები აჭერილი და მოუხერხებელი ჰქონდა, მაგრამ ძლიერი. მარკმა ერთხელ სახე მოშხამა, როცა დანიელმა მკლავზე ძლიერად გადაიტანა, შემდეგ ჩურჩულით უთხრა: “ჩემ ხელები ნელა მუშაობენ. შენი — სწრაფად. ალბათ ასეთი წესია.”
როდესაც დანიელი იმ ღამეს დატოვა, უკვე ნათდებოდა. მანქანაში ტელეფონი გაისმა: ადრე შეხვედრის ელ-ფოსტა მოვიდა. წასაშლელი იყო და არ წაიკითხა.
განუწყვეტლივ მეორე დღეს, დანიელი ეთანის საძინებლის კარებთან იდგა.
“გაიხადე ჟაკეტი,” უთხრა.
“სად მივდივართ?” ეთანმა ითქვა და თამაშს ვერ მოიცილა თვალი.
“პაპასკენ,” უპასუხა დანიელმა.
ეთანი წუხდა. “მამა, ის—”
დანიელმა სწრაფად მოუჭრა: “ის მაინც მოგიგონებს და კარებთან გელოდება,” შემდეგ ხმის ტონი მსუბუქი გააკეთა. “პირობა დავარღვიე. აღარ გავიმეორებ. მოდი ჩემთან, ერთი საათით მაინც.”
ეთანმა უყოყმანოდ დარჩა, მერე გაშალა ხელი და თამაში გადადო.
Green Oaks-ში ამჯერად მარკი ბაღში იჯდა, ნათელ მზესთან, საწოლზე blanket ჰქონდა გადაკრული. ზურგჩანთა მის ფეხებთან ნახევრად ღია იყო და თითქოს ისევ ეშინოდა, რომ მოტოვებდნენ.
როდესაც მათ დაინახა, სახე ისეთი ნათელი იყო, როგორც დანიელისთვის წლების განმავლობაში არა.
“ხედე ეს,” ჩურჩულით თქვა მარკმა, ხმა ასუსტებული. “ჩემი ბიჭი თავისი ბიჭი მოიყვანა.”
ეთანმა უხერხულად ფეხი გადადო და ჯიბეებში ხელები ჩააწყო. “გაუმარჯოს, პაპა.”
მარკმა მიაწია თვალები. “ეთანი, ხომ?”
პირველად, ეთანმა მოიღიმა. “დიახ. კი.”
მათ ერთად დაიდო სამი თაობის, ძველი ხის სკამზე, მზის სხივებში, მოპატიჟებული, თუმცა არაფერი დიდად შეიცვალა მომენტალურად. სენაკი არ გაქრა. მარკის დაავადება თავის ტვინში ვერ შეცვალა. წასვლილი თვეები არ გაუქრო.
მაგრამ როცა მედდა დატოვა ერთი მოხუცებული ზურგჩანთით, თქვა „მარკ, შენი ვაჟი ისევ მოვიდა, ჰო?“, მარკმა ოდნავ წამოიწია.
“რა თქმა უნდა, მოიდა,” ჩაიჩურჩულა, თითქოს თავისთვის. “ამჯერად ნამდვილად იპოვა გზა.”
დანიელის გული ამ სიტყვებს სინანულსა და ბედნიერებასავით ერთდროულად უჭერდა.
იცოდა, რომ გამოუვალ დღეებიც იქნებოდა, დაღლილობა, ბრაზი და შიში. მაგრამ ახლა უკვე იცოდა, რასაც მარკი ნამდვილად ელოდა.
არ მხოლოდ სახლში გადაყვანას.
ვინც ადრე დავბრუნდება, ვიდრე ხელები დაემარცხება.
და პირველად მრავალი თვის შემდეგ, როცა მისი ვაჟი უფრთხილდებოდა პაპას, როგორც ტელეფონში თამაშის გასაგებად, დანიელმა დაიჯერება, რომ იქნებ, ეს ყველაფერი არაა დასრულებული.
