ჩემი ვაჟი უცნობი ნომრიდან დამირეკა და მკითხა, რატომ დავტოვე ის.
სუპერმარკეტში იდგა, ხელში ბრინჯის პაკეტს ვიჭერდი, როცა ტელეფონი დაირეკა. უცნობი ნომერი. თითქმის მოვიშორე ზარი. მერე გავიგონე ბიჭის ხმა: „დანიელ კარტერი ხართ?“
ვუპასუხე დიახ, ვფიქრობდი, ბანკიდან ან somehow გამოკითხვით იყო საქმე. ბიჭი წამით ჩაფიქრდა. მერე თქვა: „მე ლუკასი ვარ. დედაჩემი ამბობს, რომ თქვენ ჩემი მამა ხართ.“
ბრინჯი ხელიდან ჩამომივარდა. ავისმომასწავლებლად დავხედე იატაკს, ხალხი მოტრიალდა გამომხედოს. ტელეფონი ყურთან მეჭირა და ყრუ ვიყავი. ბავშვები არ მყავდა. სულ ასე მეგონა.
კალათიდან გამოვედი და გასასვლელისკენ წავედი ყველანაირი სიტყვის გარეშე. ბიჭი მშვიდად საუბრობდა, თითქოს სცენარს იცნობდა: „მე თორმეტი წლის ვარ. დედამისის ძველი იმეილებიდან მივაგენი თქვენს ნომერს. გთხოვთ, არ გამორთოთ.“
სულ ხმაური იყო ქუჩაში, ავტობუსები, მანქანები, სადღაც ვიღაცები კამათობდნენ. მისი ხმა ერთადერთი ნათელი ხმა იყო: „რატომ დაგვტოვე?“ არ იყო გაბრაზებული. უბრალოდ შევსება სურდა ინფორმაციამ.
პირველი რაც თავში მომივიდა ვუპასუხე: „დედა სად არის?“ მან მაშინვე განაცხადა: „ჰოსპიტალშია. ბევრს იძინებს. ექიმი ამბობს, დაქანცულია.“
დედის სახელი ვკითხე. როცა მიპასუხა „ემილი“, ფეხები გამიცვივდა; სუპერმარკეტის კედელს მივეყრდენი. ემილი. უნივერსიტეტში ვაპირებდით. ოცდაოთხ წელს ვგაზრდიდით და წავედით კიდეც. მე სხვა ქალაქში გადავედი. შემდეგ აღარ გვიქმნია კომუნიკაცია.
მახსოვდა ერთი კამათი, ერთი გადაცდენილი პერიოდი და ერთი ფრაზა: „არ ინერვიულო, ტყუილი სიგნალი იყო.“ მერე გამოსაცდელები, სამსახური, ახალი ქალაქი. იმ მოგონებას დრამის ფოლდერში ჩავაწყე და აღარ გახსნია.
ახლა თორმეტი წლის ბიჭი ჩემ ტელეფონში სუნთქავდა: „დედამ შენს უცვლელ ფოტოებთან მიმიყვანა,“ — თქვა მან. „თქვა, დაკავებული და შორს იყავი. მაგრამ ახლა უკვე დიდხანს ვარ. მხოლოდ ეს მინდა ვიცოდე, დამტოვე თუ ჩემი გამო.“
მოვჯექი ტროტუარზე. შარვალი გასველდა წყლის ლორჩობაზეც. სულ სულ ვცემოდი ამას. „ლუკას, მე არ ვიცოდი,“ ვთქვი. სიტყვები სუსტი და სულელური იყო. „არ ვიცოდი, რომ არსებობდი.“
ხმა დიდხანს სიჩუმეში იყო. მეგონა კავშირი გავარდა. მერე ჩურჩულით თქვა: „თუ იცოდიდი… დარჩებოდი?“
მანქანები გაიარეს. ჩემში პირი შემშრა. მივხვდი, რომ მას არ მივცემდი საჭირო პასუხს. გულწრფელს ვერ. მაშინ, ოცდაოთხი წლის ასაკში, შიშებით და ეგოისტური გეგმებით, ალბათ მაინც გავიქცეოდი.
ვთქვი: „დიახ. დარჩებოდი.“ სიცრუე იმდენად მარტივად წამოვიდა ჩემს პირიდან. ეს კარგს, სწორად და შესაფერისად ჟღერდა. მეორე მხარეს ის დაძაბულად სუნთქავდა. „კარგი,“ — თქვა. „გმადლობ.“
ჰოსპიტლის სახელს ვთხოვე. არ დააყოვნა, თითქოს გულდაგულილად მომზადებული ჰქონოდა პასუხი. მერე დაამატა: „დედა არ იცის, რომ ვრეკავ. ფიქრობს, შენ უკეთესი ხარ. მაგრამ ითვლის და ტირის, როცა ვფიქრობ, მძინავს.“
მისამართი მესიჯში გამომიგზავნა. არც ემოჯი, არც ზედმეტი სიტყვები — მხოლოდ მისამართი და სახელი: „ლუკას.“ ვუყურებდი სქრინს დიდხანს. სუპერმარკეტის მინის კარიდან ჩემი რეფლექსი უცხო პირს ჰგავდა.
საღამოს ცოლს ვუთხარი მეცადინეობის გამო გვიან დავრჩებოდი. მანქანაში დიდხანს ვიჯექი ჩვენი ბინის წინ, ძრავა გამორთული, სტეირინგზე ხელებდახვეული. ჩვენ არ გვყავს ბავშვები. ორი ნაყოფის დაკარგვის შემდეგ შევწყვიტეთ ცდა. ვამბობდით, ყველაფერი კარგადაა.
ჰოსპიტლისკენ ავიღე გზა, ხშირ ახლადგამრთელილ გზაზე. მხოლოდ როცა დავაჩერე გავაცნობიერე. რეგისტრატორმა მიწერა სართული და ნომერი, თითქოს დამსვენებელი ვიყავი.
კორიდორში იყო ანტისპეტიკის და გაცხელებული ბოსტნეულის სუნი. ვნახე ლუკასამდე, სანამ მან შემამჩნია. ლამაზი, ცუდად შემოსილი ბიჭი, მორგებული ჰუდით, კისიგან ფეხს რხევდა, ტელეფონს უყურებდა.
მომხედა, ჩემი ნაბიჯები რომ მოესმა. თვალებში შევხედეთ ერთმანეთს. სახე უცნაურად ააშკარავდა: არა სიხარული, არა გაკვირვება, უფრო, ფაქტის აღიარება, რაც უკვე იცოდა. ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და წამოდგა.
„გამარჯობა,“ თქვა. ახლოდან ემილის თვალები ჰქონდა და ჩემი ნიკაპი. თითქოს სასაცილოდ გადამუშავებული ძველი ფოტო ვიყავი.
მე გავუგე. არ ჩავეხუტეთ ერთმანეთს. უცებ ვიდექით — ორივე არაკომფორტულად, ორივე სცენით, თითქოს ვიცოდეთ, როგორ გვექცრა.
მან გაკრა კარისკენ. „ის იძინებს. რაღაც წამალი მისცეს. ამბობენ, რთულია…“ ბოლო სიტყვა გაუჭირდა, ექიმების ენას ვაკოპირებდა.
ნახევრად გახსნილ კარში ვიხილე ემილი. ნაცრისფერი კანი, მილები, მოკლედ გაპარსული თმა. ის უფრო მოზრდილად ჩანდა ვიდრე მე, მიუხედავად იმისა, რომ ერთიავე ასაკის ვიყავით. ჯერ ჩემ გაჩერებას არ შეამჩნია.
ლუკას მიჩერებდა სახეს. „შეძლებ წასვლას,“ თქვა. „ის შენზე ლაპარაკობს, როცა ნახევრად მძინარეა. არასოდეს უთხრა, რომ დავრეკე, კარგი?“
კარისკენ წავედი, მაგრამ გავჩერდი. იმ წამს დავინახე ჩემი ცხოვრების ხაზი, როგორც რუკა: გადასვლა სხვა ქალაქში, სამსახური, ღამის გასვლები, ცოლთან მშვიდი ვახშმები. და ეს პარალელური ხაზი, გვერდიგვერდ 12 წლის განმავლობაში: ემილი ორი სამსახურით, სკოლის შეხვედრები, ექიმის ვიზიტები, ერთი ბიჭი ფანჯარასთან.
მიგვიღია, რომ მხოლოდ დავაგვიანე კიარა. ვიყავი უცნობი იმ ამბის ბოლოში, რომელმაც მათ ბევრი უცხოვრეა დაუჯდა.
ბავშვთან შევედი.
უკან ვბრუნდები ლუკასკენ. დაბნეული იყო. მხარზე მსუბუქად მოვუდექი, როგორც სხვის შვილს უდგები. „დედას დასვენება სჭირდება,“ ვთქვი. „არ გაგიძნელებ.“
ის ჩაყლაპა და მერე მომიგო, როგორც ზრდასრულმა: „დამირეკავ?“ — კინწისკვრაც კი არ ყოფილა, უბრალოდ ლოგისტიკა.
ნომერი „ლუკას“ დავარქვი და სქრინი გამოჭირე, რომ დამიჯეროს. „დავურეკავ,“ ვუთხარი. არ იყო ტყუილი. მივხვდი, ზარით დიდი გზა არსებობს, რომ სხვა ცხოვრება არ დავარღვიო.
საცხოვრებელში გზაზე მისამართი მესიჯებიდან წავშალე, მაგრამ კონტაქტი შევინახე. ჩათში სამწუხაროდ წავიდა: „გმადლობ, რომ მოხვდი. ახლა ვიცი, რომ რეალური ხარო.“
მე ის წინადადებისკენ შევყურებდი, სანამ მანქანის უკან ხმა არ გავიგე.
სახლში ცოლმა იკითხა, როგორ იყო სამსახური. ვუთხარი: „დასახლებული.“ მერე აბაზანაში შევედი, კარი გავაღე და ბოლოს დავიწყე ტირილი, ხმაურით, წყლის ხმა რომ არ მესმოდეს.
მეორე დილით ლუკას ვუთხარი ჩემი საუზმის სურათი და ვკითხე: „დილამშვიდობისა. რა ჭამ?“
სამი წუთის მერე მივიღე პასუხი, სურათი ჰოსპიტლის სენდვიჩის ავტომატისა და მოწონება.
ეს იყო პირველი დღე, როცა მამა დავდექი ბავშვისთვის, რომელმაც უკვე ისწავლა ცხოვრების მამის გარეშე.
