ძველი კაცი ყოველდღე ერთ ტერფზე ჯდებოდა ფერმკრთალ ლურჯი ობობის პირით ხელში, და ერთ დილას
ძველი კაცი ყოველდღე ერთსა და იმავე სკამზე ჯდებოდა, გამაგრილებელი მოედნისკენ უყურებდა, თითქოს ელოდა ვინმეს,
ქალაქის ბიჭი, რომელიც ყოველი პარასკევი ავტობუსში ზურგჩანთას ინახებდა და მოხუცი მძღოლი დანიელი, რომელმაც ბოლოს
მოხუცი კაცმა სულ აგზავნიდა წერილებს მეზობლის კარის ქვეშ, სადაც თხოვდა ნაქირავებ ძაღლს, რომელიც არც
მოხუცმა დილას ექვსზე, ჩემს კარზე მომიტანა წერილი, რომელიც ჩემი შვილისთვის იყო დაწერილი — ის,
ძველი კაცი ყოველ საღამოს მარტო ისხდა ერთსა და იმავე პარკის სკამზე, ვიდრე პატარა გოგომ
ბიჭი თითოეული საღამოს კიბის აივანზე თეფშით საკვებს ტოვებდა, მეპატრონემ კი კამერის თვალყურის დევნის შემდეგ
დარეკეს საიმედო სახლისგან და ეკითხებოდნენ, რატომ არავინ ეწვია დანიელს ექვსი თვის განმავლობაში, მაგრამ ჩემი
Აორ დღეს, როდესაც დანიელმა დედის კანკალით და წადიარატებული ხელწერით უცხოს სახელი აღმოაჩინა, მიხვდა, რომ
Хлопчик продовжував залишати їжу на нашому порозі, і мій чоловік хотів викликати поліцію, поки
წმინდა კაცმა ყოველდღე დილით ჩვილის ბაღის კარის წინ დგომა არ შეწყვიტა, სანამ ერთ დღეს
ემმა ეზოს თარო-საცავს ალაგებდა ისე, როგორც ადამიანები აკეთებენ, როცა იმდენად დაღლილები არიან, რომ ტირილის