დღე, როცა დანიელმა მუყაოს ყუთი მიჰბანა ბეის შუას ნერს და მამამისს უთხრა: „მალე შენი
მოხუცი ყოველი დილა საბავშვო ბაღის ღობესთან მიდიოდა, ბავშვების სათამაშოდ ყურებას ასწრებდა, სანამ ჩემს შვილს
ძვართან დაკარგული შვილი, რომელიც ბზარვალ სავარძლიდან დაბრუნდა — ასე მემახსოვრება მაიკლ, მეზობელი, ვისთანაც ხუთი
ჩემს გვერდით მეზობელი მოხუცი სამშაბათს გარდაიცვალა, და მხოლოდ ჩემი რვა წლის შვილი და ნაქირავები
ძველი კაცი ყოველდღე ერთ ტერფზე ჯდებოდა ფერმკრთალ ლურჯი ობობის პირით ხელში, და ერთ დილას
ძველი კაცი ყოველდღე ერთსა და იმავე სკამზე ჯდებოდა, გამაგრილებელი მოედნისკენ უყურებდა, თითქოს ელოდა ვინმეს,
ქალაქის ბიჭი, რომელიც ყოველი პარასკევი ავტობუსში ზურგჩანთას ინახებდა და მოხუცი მძღოლი დანიელი, რომელმაც ბოლოს
მოხუცი კაცმა სულ აგზავნიდა წერილებს მეზობლის კარის ქვეშ, სადაც თხოვდა ნაქირავებ ძაღლს, რომელიც არც
მოხუცმა დილას ექვსზე, ჩემს კარზე მომიტანა წერილი, რომელიც ჩემი შვილისთვის იყო დაწერილი — ის,
ძველი კაცი ყოველ საღამოს მარტო ისხდა ერთსა და იმავე პარკის სკამზე, ვიდრე პატარა გოგომ
ბიჭი თითოეული საღამოს კიბის აივანზე თეფშით საკვებს ტოვებდა, მეპატრონემ კი კამერის თვალყურის დევნის შემდეგ
დარეკეს საიმედო სახლისგან და ეკითხებოდნენ, რატომ არავინ ეწვია დანიელს ექვსი თვის განმავლობაში, მაგრამ ჩემი