ქალაქის ბიჭი, რომელიც ყოველი პარასკევი ავტობუსში ზურგჩანთას ინახებდა და მოხუცი მძღოლი დანიელი, რომელმაც ბოლოს მის სახლისკენ გააყოლა გზა. ეს იყო ის ამბავი, რომელსაც საწყობში მოგვიანებით გაიხსენებდნენ. მაგრამ ცივ ნოემბრის მყვინთავ დღეებში 68 წლის დანიელისთვის ეს მხოლოდ ერთი დაიცალა ჩანთა და პატარა ნაცნობი ფიგურა იყო, რომელიც მხრებ მოხრილი ადგებოდა თითქმის ყურებამდე.
სექტემბრიდანვე შეამჩნია ბიჭი. სულ ერთი ადგილი შეზრდილი შუაში, ყოველთვის მარტო, მუდამ ფანჯარისკენ მზერით, თითქოს გარეთ არსებული სამყარო სხვა ვინმესთვის ეკუთვნოდეს. ლამი, როგორც ჩანთა ნახევრად მოყინულ ზედა სახელწოდება ჰქონდა.
პირველად, როცა ლამიმ ჩანთა დაივიწყა, დანიელი ავტობუსიდან სწრაფად გაიქცა და დამირსაკუბლოდა. ბიჭი შებრუნდა და შიშით, თითქოს რაღაცას უშავებდა, ჩანთა აიღო, მადლობა თქვა და სალიშილზე გაიქცა.
მეორედაც, პარასკევს იყო.
დანიელმა ისევ დაუტოვა ჩანთა იმავე ადგილას. იცოდა, რომ ბავშვებს შავაგადავიწყიური აქვთ, მაგრამ დუიმჯერ ორ კვირაში? ისეთ ადგილას ბიჭი უკვე ნახევრად ქუჩაში იყო.
იმ ღამეს ჩანთა სახლში წაიღო, სურდა ორშაბათობით მიეცა უკან. ჩანთაში წიგნებთან ერთად მიაგნო პლასტმასის დინოზავრს, რომელიც ერთი ხელი არ ჰქონდა, და ფოტოსურათს, სადაც ქალი მედდა იყო გამოსახული.
არ იყო ეს ჩვეულებრივი ჩანაწერი – მიბმულში პატარა ფურცელი იდო: “დედა, მე დავრეცხე ჭურჭელი და დავასრულე საგაკვეთილოება. გელოდები სახლში. სიყვარულით, ლამი.”
პარასკევობით ლამის ჩანთა ისევ იმავე ადგილზე იდო. დანიელმა აღარ დაიჯერო, რომ ეს უბრალო ვეღარ იყო დავიწყება.
იმ საღამოს ხელები უკანასკნელად აკანკალდა ჩანთის გახსნისას. იქ დაინახა დაუხარჯავი სენდვიჩი, დავალება წითელი წარწერით “შეჩერებული!” და ახალი ფურცელი, რომელზეც ეწერა:
“თუ მომყვებიან, დავბრუნდები შენს მიერ უკეთესობისთან. გთხოვ, არ გეწყინოს. მე ვცდილობ ვიყო კარგი. ლამი.”
მომდევნო პარასკევს დანიელი რაღაც გამორჩეულ გადაწყვეტილებას მიაღწია — როცა ლამი ფეხზე წამოდგა, დანიელმა დაიმხო: “იაჰ, ლამი, მოიცადე! შენი ჩანთა…”.
ბიჭმა შეჩერდა, თვალებში შეხედა და ფრთხილად უთხრა: “მე ვიცი.”
დანიელმა უკანასკნელად გააყოლა გზას ბიჭი, რომელმაც ჩანთა გახდა მისი მეგობარი პირველივე დღეს.
მშრალი გზა დახურა ნაკუწებში შემკრული, მაგრამ გულუბრყვილო თავგადასავალი დატოვა იმ გადაწყვეტილებაში, რომ არასდროს დაკარგო პატარა სამყაროს წილი — და ეს იყო დანიელი ბიჭის მეგობარი, რომელიც მას არასდროს მიატოვებს.
ამ ისტორიამ გვიჩვენა, რომ მაინც ნაკლებად არის სიარული მარტო, თუ ვინმე არის, ვინც შენს ამბავს ზრუნავს და სურს შენს გვერდით იყოს – უბრალოდ, იმისათვის, რომ შეინარჩუნოს სამყარო ცოტა უფრო ლამაზი და თბილი ადგილი.
