ოჯახი
ბიჭი, რომელმაც გვირეკა შუა ღამეში და დაიკითხა, ხომ არ ვართ სახლი, რომელიც ბავშვებს უკან
მომვლელმა ჩუმად მითხრა, რომ 17-ე ნომრის კაბინეტში მოხუც კაცი თავის ბალიშქვეშ ინახავდა პატარა ვარდისფერ
სამი წელი ვტოვებდი მამაჩემს სამედიცინო დაწესებულებაში მარტო, და კარს, რომელიც გუშინ გააღო, ის კაცი
მოხუცი ყოველ დღე 16:15 საათზე ხელში იმავე წითელი ბორკილით დგებოდა შინასთან, ხოლო მეზობლებმა ობობას
წითელი სვიტერის მოხუცი მარტო იჯდა ხალხით სავსე რესტორანში და კარს უყურებდა, თითქოს ვინმე მნიშვნელოვანი
იქნით დანიელი მამას სენაკში გადაიყვანა და დაჰპირდა, რომ ეს სულ ორი კვირა იქნება –
წერილი, რომელიც დედამიწაზე ხელი მომაწოდა ჰოსპისში, ამბობდა, რომ მამაჩემმა ოცდაათი წლის განმავლობაში მეძებდა, მაგრამ
ბიჭი ჩემს კარიას ურეკავდა “მამა” — თუმცა მე არასდროს მყოლია შვილები, და მაშინ დავინახე,
ბაბუა, რომელიც სამი დღე პარკის სკამზე იჯდა, ჰქონდა სუკმასი მუხლებზე და ელოდა ვაჟს, რომელიც
ბიჭმა, რომელიც ყოველი კვირის დღესაბას ჩემს კარებთან იგივე დაკარგული საფულე მიჰქონდა, ერთი დღით მიმაბა
როცა ეთანი თავისი მამას ზრუნვის სახლში «უბრალოდ ერთი კვირისათვის» მიატოვებდა, ვერასდროს წარმოიდგენდა, რა წერილი
გაბრუდა კაცი სკოლასთან, ყველა დღით, ერთადერთ დაღმავალი სკამზე იჯდა, აცვიათ ღარიბი ნაცრისფერი კაბა. ბავშვები