ეს დილით ადრე მოხდა, როდესაც ყინვა ჯერ კიდევ ჰაერში თხელი, ხრაშუნა ნისლივით იყო. პატარა სახლის ვერანდა ქარის ნაკადებში ჭრიალებდა, ხის კიბეები კი ყინვის თხელი ფენით იყო დაფარული. სიჩუმე ღრმა ჩანდა, სანამ მას სუსტი, თითქმის გაუგებარი ხმა არ დაარღვია. თავიდან ეს მხოლოდ ქარის შრიალი ჩანდა. შემდეგ, შესაძლოა, ბეღლის კარის ჭრიალი. მაგრამ თუ ყურადღებით მოუსმენდით, გაიგებდით: ვიღაც ჩუმად ტიროდა.
ვერანდაზე, შესასვლელ კართან, შეკვრა იდო. პატარა, მოწესრიგებული, უმოძრაო. და მხოლოდ მაშინ, როდესაც მიუახლოვდნენ, გაირკვა: შიგნით ბავშვი იყო. ძალიან პატარა, საბანში ისე ფრთხილად გახვეული, თითქოს მშობელს ცივი ქარის ოდნავი ჩასუნთქვაც კი ეშინოდა. ის მიტოვებული იყო, თითქოს ვიღაცას უყვარდა – მაგრამ ვერ ინახავდა.
საბანი თბილი და ახალი იყო, არა ადგილობრივი მაღაზიიდან. პატარა ქუდზე ხელით ნაქარგი ნიმუში ეკიდა. ბავშვის მკერდზე კი ქაღალდის კონვერტი იდო, ყინვით გაჟღენთილი. მაგრამ რაც მთავარია, ბავშვი მიტოვებული არ ჩანდა. ის მოვლილი, სუფთა, პატარა ღიმილით იყო გაჟღენთილი, თითქოს ძილშიც კი გრძნობდა, რომ უგულებელყოფილი არ იყო. და ეს ზუსტად ყველაზე იდუმალი რამ იყო.
ვინ დატოვა ის აქ? და რატომ აირჩიეს ეს სახლი? მეზობლები მაშინვე გაიქცნენ, როგორც კი ეს ამბავი გაიგეს. სანამ ბავშვი ჩუმად ხვრინავდა, საბანში გახვეული, მათ გარშემო მყოფი უფროსები ფიქრობდნენ, თუ რას შეიძლებოდა ასეთი ნაბიჯის გადადგმა. ზოგი ამბობდა, რომ ეს მარტოხელა დედა იყო, რომელსაც არ შეეძლო ატანა. სხვები ამტკიცებდნენ, რომ ეს შეიძლება მეზობელი სოფლიდან ქალი ყოფილიყო, რომელიც ვიღაცისგან იმალებოდა.
ვიღაცამ ჩურჩულითაც კი თქვა, რომ ღამით გზაზე უცნობი ფიგურა დაინახა, მაგრამ მისი სახე ვერ დაინახა.
და მაინც, იყო ერთი უცნაური მომენტი, რომლის ახსნაც ვერავინ შეძლო… კონვერტში ჩადებულმა წერილმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. როდესაც კონვერტი საბოლოოდ გაიხსნა, მასში პატარა ფურცელი გამოჩნდა, შუაზე გადაკეცილი. მასზე მხოლოდ ორი ხაზი იყო. სახელის გარეშე.
დეტალების გარეშე. მაგრამ სიტყვები ფრთხილად იყო დაწერილი, თითქოს ტკივილით:
„მე დავბრუნდები. უბრალოდ ახლავე იზრუნე მასზე“.
ამ სიტყვებმა ყველაფერი შეცვალა. ეს არ იყო უარი. არც გაქცევა. არც სასოწარკვეთის ჟესტი. ეს იყო… დაპირება. რამდენიმე დღის შემდეგ ყველაზე უცნაური რამ მოხდა. ხალხმა სახლის გარშემო თოვლში უცნაური ნაკვალევი შეამჩნია. თითქოს ვიღაც ღამით ვერანდას მიუახლოვდა და შემდეგ წავიდა.
მაგრამ არცერთ მეზობელს არ უნახავს სილუეტები. სათვალთვალო კამერებმაც არაფერი აჩვენა: ან იცოდა, სად დაემალა, ან ყველაზე ბნელ საათებში მოდიოდა.
ყოველ დილით, ფანჯრის რაფაზე რაღაც ახალი ჩნდებოდა: პატარა საბანი, ბავშვის ბოთლი, ხელით ნაქსოვი შარფი.
თითქოს ვიღაც შორიდან უყურებდა ბავშვს და ეხმარებოდა, როგორც შეეძლო. შემდეგ კი ერთ დილით, კართან რაღაც აღმოაჩინეს, რამაც ყველაფერი თავის ადგილზე დააყენა… რაღაც იმდენად პირადული, რომ სოფელში ვერავინ იკავებდა შოკს ან ცრემლებს.
მაგრამ ეს ამბის სხვა ნაწილია — და ის განმარტავს, ვინ დატოვა ბავშვი ვერანდაზე… და რატომ დაჰპირდა მან დაბრუნებას.
