ცივმა ქარმა მრავალსართულიანი შენობის ეზოში გამხმარი ფოთლები გადააქნია. დეკემბერი ჰაერში ახალი შესამჩნევი იყო: ყინვის სურნელი, მოწმენდილი ცა, ფეხქვეშ რბილი ხრაშუნი. კაცი სამსახურიდან სახლში ბრუნდებოდა და მხოლოდ სითბოზე და ფინჯან ჩაიზე ფიქრობდა, როდესაც უეცრად სუსტი, თითქმის გაქრობადი ჭრიალი გაიგონა.
ხმა იმდენად ჩუმი იყო, რომ უმეტესობას ვერც კი შეემჩნია. მაგრამ ის გაჩერდა, მოუსმინა – და ჭრიალი ისევ გაისმა. წყვეტილი, სასოწარკვეთილი.
ახლოს, ნაგვის ურნებთან ახლოს, ცივ ბეტონზე პატარა ბეღურა იწვა. სველი და კანკალებდა, მისი ფრთა თხელ, მბზინავ მავთულში იყო ჩახლართული, რომელიც ქარმა კონტეინერს მოჰკიდა. ჩიტი ძლივს მოძრაობდა, ფეხები კანკალებდა, სუნთქვა სწრაფი და სუსტი ჰქონდა.
კაცი ფრთხილად ჩამოჯდა მის გვერდით.
„დაწყნარდი… ახლავე“, – თქვა მან თითქმის ჩურჩულით, ცდილობდა არ შეეშინებინა.
ბეღურას გათავისუფლება არ გაუწევია წინააღმდეგობა. ის ძალიან დაღლილი იყო, ძალიან სციოდა. მაგრამ მავთულის მოხსნის შემდეგაც კი ვერ ადგა – ძალა აღარ ჰქონდა.
სახლში ბეღურა რბილ პირსახოცში შეახვიეს და ლამპასთან ახლოს დააწვინეს გასათბობად. კანკალი თანდათან ჩაცხრა და სუნთქვა უფრო თანაბარი გახდა. ახლოს თბილი წყლით სავსე თეფში და ნამცეცები დადეს. ცოტა ხნის შემდეგ პატარა ჩიტმა პირველი ყლუპი მოსვა, შემდეგ კი ფრთხილად მოსვა ნამცეცი.
ეს ნიშანი იყო: გადარჩებოდა.
მთელი ღამის განმავლობაში კაცი ყუთს უახლოვდებოდა და ამოწმებდა, ყველაფერი რიგზე იყო თუ არა. დილით ბეღურა უკვე წამომჯდარიყო, აბურდული, მაგრამ თავდაჯერებულად იდგა ფეხზე. როდესაც ხელი გაუწოდეს, ოდნავ შეხტა – არა შიშისგან, არამედ თითქოს ცნობის ნიშნად.
მეორე დღეს ეზოში გაიყვანეს. ჰაერი გრილი იყო, მაგრამ მზის სხივები სახლებს შორის არსებულ ნაპრალებში იფილტრებოდა. კაცმა ხელები გაშალა და ბეღურა ერთი წამით იჯდა, თითქოს ფიქრობდა, შემდეგ კი უცებ ფრთები ააფრიალა.
ის ტოტზე აფრინდა, ქვემოთ გაიხედა და ერთი წამით უბრალოდ უყურებდა. ჩუმად ჭიკჭიკებდა – მოკლე, ხმამაღლა – და მხოლოდ ამის შემდეგ გაუჩინარდა სახურავებზე.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ფანჯარაში იგივე ხმამაღალი ჭიკჭიკი გაისმა. ბეღურა მოაჯირზე იჯდა – იგივე, იგივე ნაპერწკლით თვალებში. ზოგჯერ უკან დაფრინავდა, ცოტა ხნით ჩერდებოდა, თითქოს ფრინველის მადლიერებას გამოხატავდა.
ზოგჯერ ყველაზე პატარა არსებები საუკეთესო შეხსენებაა:
სიკეთე არ ქრება – ის ბრუნდება.
