მაღლა მთებში, სადაც ჰაერი სიცივით იხრჩობა და კლდეებს შორის ქარი მღერის, 68 წლის ტურისტი, სახელად ალექსეი, მიდიოდა. ის ქალაქიდან ჩამოვიდა, რათა თავი დაეღწია აურზაურისგან და რამდენიმე დღე მარტო ლაშქრობაში გაეტარებინა.
მისი გზა ძველ, მოგზაურების მიერ დიდი ხნის დავიწყებულ ბილიკზე გადიოდა. თოვლი ფეხქვეშ ტკაცუნობდა, მზე ნელა ჩადიოდა და მწვერვალებს ვარდისფერ-ოქროსფრად ღებავდა.
ლაშქრობის მესამე დღეს, როდესაც ნაკადულთან კარვის გაშლას აპირებდა, უცნაური ხმა გაიგონა. არა მხოლოდ ქარი – ჩუმი, ხრინწიანი ყივილი. ალექსეი გაჩერდა, მოუსმინა და ბუჩქების ტოტები ფრთხილად გადაწია და ხმას გაჰყვა. რამდენიმე მეტრის მოშორებით მან დაინახა რაღაც, რამაც გაშეშდა: უზარმაზარი ნაცრისფერი ჩრდილი, რომელიც ლითონის მარყუჟში ირხეოდა. მგელი. ცხოველი დაღლილი იყო, თათი სისხლიანი, თვალები კი ტკივილითა და შიშით ეწვოდა.
ღრიალებდა, მაგრამ ძალა თითქმის აღარ ჰქონდა. ალექსეიმ ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია. ინსტინქტმა უთხრა, წასულიყო. მაგრამ რაღაცამ შიგნით შეაჩერა. მან დაინახა, რომ მხეცი მტერი კი არა, მსხვერპლი იყო.
ის ჩაიმუხლა, ნელა მოიხსნა ზურგჩანთა და მშვიდი ხმით თქვა, თითქოს ადამიანს ელაპარაკებოდა: „ჩუმად… არ შეგეხები. ყველაფერი კარგად იქნება“. მგელმა ღრიალი დაიწყო, მაგრამ არ განძრეულა. ალექსემ დანა, ხელთათმანები და სქელი ქურთუკი ამოიღო, თავის დასაცავად ხელზე შემოიხვია და ფოლადის მარყუჟის ფრთხილად მოხსნა დაიწყო.
ლითონი მის ხორცში ჩაეჩხვლიტა – ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ძვალამდე უნდა გაეჭრა. მგელმა იყვირა, მაგრამ არ შეუტია. მან იგრძნო, რომ კაცი ეხმარებოდა. წუთები მარადისობასავით გაიწელა. თოვლი სისხლით იყო გაჟღენთილი, სუნთქვა ორთქლივით ჰქონდა. და ბოლოს – ტკაცუნი. მარყუჟი მოშვებულიყო. მგელი გვერდზე დაეცა, მძიმედ სუნთქავდა. ალექსემ უკან დაიხია და დაელოდა.
რამდენიმე წამი გავიდა. მგელმა თავი ასწია, კაცს პირდაპირ თვალებში შეხედა და არ გაიქცა. ის უბრალოდ იწვა, თითქოს ცდილობდა გაეგო, რა მოხდა. ალექსიმ პირველადი დახმარების ნაკრები ამოიღო, ჭრილობა მოიწმინდა, თათი შეუხვია და იქვე პურის ნაჭერი და გამომშრალი ხორცი დატოვა. მთელი ღამე მგელთან გაატარა, ცეცხლთან იჯდა. მხეცის თვალებში ალი აირეკლა – იქ შიში აღარ იყო, მხოლოდ დაღლილობა და უცნაური ნდობა იყო.
მეორე დილით, როდესაც მზის პირველი სხივები მთებს შეეხო, მგელი წამოდგა. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, კოჭლობდა, შემდეგ გაჩერდა და ალექსის შეხედა. მათი მზერა შეხვდა ერთმანეთს. სიტყვების გარეშე, ჟესტების გარეშე – მხოლოდ ურთიერთგაგების წამიერი მომენტი. შემდეგ მგელი შებრუნდა და ფიჭვებს შორის გაუჩინარდა. ალექსეი დიდხანს იდგა იქ, სანამ მისი სუნთქვის ექო სიჩუმეში არ გაქრა.
მან იცოდა: ამ მზერას არასოდეს დაივიწყებდა. ერთი კვირის შემდეგ, როდესაც ის უკვე სახლში დაბრუნდა, ალექსეიმ ინტერნეტში ახალი ამბავი ნახა: იმავე მთებში მწყემსებმა შენიშნეს მგელი შეხვეული თათით, რომელიც ფარას მიჰყვებოდა და ხალხს არ ესხმოდა თავს.
შემდეგ კი მიხვდა – სასწაულები ხდება. ისინი უბრალოდ ყოველთვის ისე არ გამოიყურებიან, როგორც ჩვენ წარმოგვიდგენია.
