ეს მოხდა ზამთრის შუაგულში, ინსბრუკის მახლობლად მდებარე მთებში. ღამე იყო, ქარბუქი იყო და თოვლი ზეწრებად ტრიალებდა. გზები თოვლით იყო დაფარული, ქუჩის ფარნები ქარის ნაკადებით ჩამქრალი იყო და ირგვლივ ყველაფერი თეთრ სიჩუმეს ჰგავდა.
ანა ვაისი, ოცდათორმეტი წლის ქალი, რვა თვის ორსული, ძველი ფორდის საჭესთან იჯდა და ორივე ხელით მაგრად ეჭირა საჭე. მისი ქმარი, თომასი, ქალაქში მივლინებით იმყოფებოდა და ანამ გადაწყვიტა, თავად წასულიყო სამშობიაროში, როდესაც შეხორცებები ნაადრევად დაიწყო.
ის უკვე შუა გზაზე იყო, როდესაც თოვლი იმდენად გაძლიერდა, რომ მანქანის კაპოტიც კი არ ჩანდა. ბორბლები ტრიალებდა და ფარები მხოლოდ თოვლის მტვრის მორევებს აჩენდა. ანას გული უფრო და უფრო სწრაფად ცემდა – არა მხოლოდ ტკივილისგან, არამედ შიშისგანაც. ტელეფონს არ ჰქონდა სიგნალი, რადიო ჩუმი იყო და მის გარშემო ქარისა და თეთრი სიგიჟის ღრიალი ისმოდა.
და უცებ…
მანქანის წინ, თითქოს არსაიდან, უზარმაზარი ირემი გამოჩნდა. ის გზაზე იდგა, ქარბუქში, მისი უზარმაზარი რქები ყინვით დაფარული, უძრავად უყურებდა მას. ცხოველის თვალები ფარების არეკლილ შუქზე ბრწყინავდა – როგორც ორი ქარვისფერი ფარანი. ანამ მუხრუჭები დააჭირა – ბორბლები გაცურდა, მანქანა გაცურდა და თხრილში გადავარდა.
დარტყმა რბილი იყო – თოვლის ნაკადში. მაგრამ ძრავა გაჩერდა.
სიჩუმე. მხოლოდ ქარის ყმუილი და გულის ფრიალი ისმოდა.
ანამ ძრავის ჩართვა სცადა – მაგრამ უშედეგოდ. შემდეგ კი ტკივილის ახალმა ტალღამ მუცელში მოიცვა.
“არა, არა, ახლა არა…” ჩურჩულით თქვა მან, მუცელზე ხელი მოკიდა.
უცებ, ფანჯრიდან ისევ მოძრაობა. ირემი მიუახლოვდა. მისი სუნთქვა ცივ ჰაერში ჩანდა, ორთქლი კვამლივით აფრქვევდა. მან ლურჯად მიადო მინას, თითქოს ამოწმებდა, ცოცხალი იყო თუ არა.
ანამ თვალები დახუჭა – ეგონა, რომ გონებას კარგავდა. მაგრამ შემდეგ გაიგო… ხმა.
სადღაც შორს – ძაღლის ყეფა.
როგორც კი გარეთ გავიდა, კარი გააღო. თოვლი სახეში ეხეთქებოდა, ქარი კი ღრიალებდა. ირემი რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია, შეხედა, შემდეგ შებრუნდა და ნელა გაუყვა გზას.
ანამ, ვერ გაიგო რატომ, გაჰყვა მას. მიდიოდა, მუცელზე ეჭიდებოდა, კანკალებდა, თოვლში ვარდებოდა, მაგრამ განაგრძობდა გზას. ირემი სტაბილურად, თავდაჯერებულად მოძრაობდა, დროდადრო ტრიალებდა – თითქოს მას ელოდა.
ასე დაახლოებით ათი წუთი იარეს, სანამ წინ მკრთალი შუქი არ გამოჩნდა.
ფარანი. სახლი.
ეს ძველი მთის სადგური იყო, ზამთარში დაკეტილი, მაგრამ იმ ღამეს იქ ერთი კაცი გაათია ღამე – პენსიონერი და ყოფილი მეტყევე, სახელად იოზეფ კრამერი. მან გაიგო თავისი ძაღლის ყეფა, ფანრით გავიდა გარეთ და თვალებს არ დაუჯერა, როდესაც დაინახა, რომ ორსული ქალი უზარმაზარ ირემს მიჰყვებოდა.
მივარდა, სახლში დაეხმარა, ღუმელი აანთო და რადიოთი მაშველებს დაურეკა. ერთი საათის შემდეგ ანას უკვე მშობიარობა ეწყო. და სწორედ იოსებმა გააჩინა ბავშვი – გოგონა.
როდესაც დილით ქარბუქი ჩაცხრა და მაშველები სადგურამდე მივიდნენ, პირველი, რაც სახლთან დაინახეს, ირმის კვალი იყო, რომელიც პირდაპირ კარისკენ მიდიოდა… და ტყეში ქრებოდა.
ანამ მოგვიანებით თქვა, რომ ის სიზმარში არ ენახა – სითბო და თავდაჯერებულობა იგრძნო, როდესაც მას მიჰყვებოდა.
იოსები მოგვიანებით ამბობდა:
„დაახლოებით ათი წლის წინ, ამ მხარეებში უზარმაზარი ირემი ცხოვრობდა, რომელსაც მცველს ვეძახდით. დიდი ხანია არ გვენახა… მაგრამ, როგორც ჩანს, იმ ღამეს დაბრუნდა“.
პატარას ელისა დაარქვეს, ელხიდან, გერმანული სიტყვა „ირემს“. და ყოველ წელს, როდესაც ზამთარი მოდის და მთებს თოვლი ფარავს, ანა და მისი ქალიშვილი ამ სადგურზე მოდიან. გოგონა ყოველთვის ტყისკენ იყურება და ჩურჩულებს: „დედა, შეხედე… ის იქ არის“.
და არავის უკვირს, თუ სადღაც შორს, თოვლსა და ფიჭვებს შორის საზღვარზე, დიდი ირმის სილუეტი ციმციმებს რქებზე ყინვით.
