ყოველ დილით, როგორც კი პატარა ქალაქის სახურავებზე გათენება დაიწყებოდა, ქუჩაში გოგონა გამოჩნდებოდა – მყიფე, ფერმკრთალი, ზურგზე დიდი ზურგჩანთით გადაკიდებული. მისი სახელი იყო ლიზა. მის გვერდით კი, ყოველთვის, ორი უზარმაზარი ძაღლი იყო – უზარმაზარი კავკასიური ნაგაზი, იმდენად დიდები, რომ ნამდვილ დათვებს ჰგავდნენ.
გამვლელები იღიმებოდნენ, აღფრთოვანდებოდნენ და ხანდახან შორიდან უღებდნენ ფოტოებს: პატარა გოგონა და ორი გიგანტი. სურათი შემაძრწუნებელი და სახალისო ჩანდა.
მაგრამ ვერავინ ხვდებოდა ერთ უცნაურ დეტალს: ლიზა არასდროს თამაშობდა ძაღლებთან, არასდროს ეფერებოდა მათ, არასდროს ელაპარაკებოდა მათ. ის ჩუმად დადიოდა, თავი დახრილი ჰქონდა, ძაღლები კი – დაძაბულები, ფრთხილები – გამუდმებით ირგვლივ იყურებოდნენ.
მეზობლები ფიქრობდნენ:
„ალბათ მშობლებს ეხმარება. ან უბრალოდ ცხოველები უყვარს“.
მაგრამ სიმართლე სულ სხვა იყო.
ერთ დილით რაღაც მოხდა, რამაც ნაცნობი ჩვეული ტრაექტორია დაარღვია.
ლიზა ჩვეულ მარშრუტზე მიდიოდა – ძველი სამშენებლო მოედნის გასწვრივ, შემდეგ კი ვიწრო ჩიხში. უეცრად, ერთ-ერთმა ძაღლმა მკვეთრად ღრიალა, ზურგზე ბეწვი ფეხზე წამოიმართა. მეორე გოგონას წინ იდგა, თითქოს მის დაცვას ცდილობდა.
შემდეგ წამს კუთხიდან კაცი გამოჩნდა. მისი სახე ფერმკრთალი იყო, თვალები კი – გააფთრებული. მან ნაბიჯი გადადგა ლიზასკენ – ძაღლები ერთდროულად წინ გაიქცნენ, ისე ხმამაღლა ყეფდნენ, რომ ექო მთელ კვარტალში გავრცელდა.
კაცი გაიყინა, კიდევ უფრო გაფითრდა… და გაქცევა სცადა.
მაგრამ სახლების მაცხოვრებლები უკვე ფანჯრებიდან იყურებოდნენ – ვიღაცამ პოლიციის გამოძახება მოახერხა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ კაცი დააკავეს.
როდესაც პოლიციამ სიმართლე გამოავლინა, ქალაქი შოკში ჩავარდა.
გაირკვა, რომ ეს კაცი ლიზას რამდენიმე კვირის განმავლობაში უთვალთვალებდა. ის სკოლის მახლობლად გამოჩნდა, სახლს უყურებდა და ერთხელ გვიან ღამით მასთან მიახლოებაც კი სცადა.
მაგრამ ლიზამ ამის შესახებ იცოდა.
მან მშობლებს არაფერი უთხრა, რადგან ეშინოდათ მათი შეშინების. ამიტომ ყოველ დილით ის ორ უზარმაზარ გერმანულ ნაგაზს გამოჰყავდა, რომლებსაც მამამისი საწყობში ინახავდა. ძაღლები მცველებად იყვნენ გაწვრთნილები და ლიზა იმედოვნებდა, რომ ისინი მის უსაფრთხოებას დაიცავდნენ.
მაგრამ ყველაზე შოკისმომგვრელი გამჟღავნება მოგვიანებით მოხდა:
კაცი საშიში, განმეორებითი დამნაშავე იყო, რომელიც უკვე პოლიციიდან გაიქცა. ის მართლაც ეძებდა თავის შემდეგ მსხვერპლს.
და მხოლოდ ძაღლები – უზარმაზარი, ბრძენი და ერთგულები – უშლიდნენ ხელს მას ახლოს მიახლოებაში.
ლიზა გმირი გახდა – მაგრამ მან მხოლოდ ერთი რამ თქვა.
როდესაც ჟურნალისტებმა ჰკითხეს, თუ რატომ დუმდა, გოგონამ ჩუმად უპასუხა:
„მეგონა, რომ გადაიფიქრებდა… და ძაღლებმა – მათ გამიგეს. მათ ჩემზე ადრე იცოდნენ.“
მისმა სიტყვებმა ყველაზე მკაცრი პოლიციელებიც კი შეძრა.
მას შემდეგ ლიზას აღარასდროს ეძლეოდა მარტო წასვლის უფლება. მაგრამ ყოველ დილით ქუჩაში კვლავ ხედავდით ორ უზარმაზარ მწყემს ძაღლს, რომლებიც ამაყად დადიოდნენ მის გვერდით – აღარ იყვნენ მცველები, არამედ ოჯახის წევრებივით.
