საინტერესოა იცოდე

და-ძმებზე ყოველთვის ვფიქრობდი, როგორც ჩვენი ისტორიების ადრეულ ვერსიებზე. მათ იციან უხერხული ნაწილები, მყიფე მომენტები

როდესაც მამა დავკარგე, მწუხარებას ველოდი. ტკივილს. სიცარიელეს. მაგრამ არა ღალატს. ორი დღის შემდეგ უსახლკარო

გარეგნულად, მე და დევიდი ისეთი წყვილი ვიყავით, რომელზეც ხალხი ამოიოხრებდა. თექვსმეტი წელია დაქორწინებულები ვართ,

პირველი, რაც შევნიშნე, სიჩუმე იყო. მეისი იმ დროს მხოლოდ სამი თვის იყო. ის ყოველ

მთელი ცხოვრება ბავშვებს გულის ოპერაცია გავუკეთე. მაგრამ არაფერი მომიმზადებია იმ დღისთვის, როცა ოუენს პირველად

ერთ კვირაზე მეტი ხნის განმავლობაში ვერ ვპოულობდი ჩემს მეუღლეს. მას მხოლოდ საქორწინო ბეჭედი ჰქონდა

მეგონა, ჩემი ქმრისთვის ყველაზე რთული ის იქნებოდა, რომ მას ჩემი სხეულის ნაწილი მივცე. ვცდებოდი.

როდესაც დედაჩემმა მოულოდნელად წყალდიდობის შედეგად სახლი დაკარგა, ჩემთვის ბუნებრივი იყო მასთან გადასვლა. ვერასდროს წარმოვიდგენდი,

ცხრა თვის განმავლობაში ჩემი დის პატარას ხელში ვატარებდი, რადგან მჯეროდა, რომ მას ყველაზე დიდ

იმ დილით სიცივემ არა მხოლოდ მწვანდა, არამედ მტკიოდა კიდეც. მაგრამ სინამდვილეში ამინდი კი არა,

მეგონა, რომ უცნობისთვის ხუთი დოლარის გადახდა პროდუქტებისთვის უბრალოდ მომენტალური გადაწყვეტილება იყო გაკოტრებული მარტოხელა დედის

შვიდი წლის განმავლობაში დუმილში ვცხოვრობდი – არანაირი პასუხი, არანაირი მინიშნება, მხოლოდ ის შემაწუხებელი, მღრღნელი