ძველი მაცივრის თარო ისეთი უსარგებლო ჩანდა, რომ თითქმის უკვე ნაგავში მოხვედრას ელოდა.
თუმცა ერთმა მარტივმა იდეამ მისი ბედი მთლიანად შეცვალა და მას სრულიად ახალი სიცოცხლე მისცა.
ეს იდეა მაშინ გამიჩნდა, როცა მივხვდი, რომ წლების განმავლობაში მინდოდა კომპაქტური გრილი, რომელსაც მარტივად წავიღებდი სოფელში, მდინარის პირას ან ოჯახურ პიკნიკზე, მაგრამ დიდი და ძვირადღირებული გრილის ყიდვა არასდროს მეჩვენებოდა გამართლებულად.
მაშინ შევამჩნიე ძველი მაცივრის თარო, რომელიც სათავსოში მქონდა შენახული და მივხვდი, რომ ის შეიძლებოდა მოულოდნელად სასარგებლო ნივთად ქცეულიყო.
პროექტისთვის მხოლოდ რამდენიმე მარტივი მასალა იყო საჭირო: ძველი მაცივრის თარო, მეტალის ღეროები, საჭრელი ხელსაწყო, შედუღების აპარატი და მაღალი ტემპერატურისადმი გამძლე საღებავი.
ღეროების თანაბარ ნაწილებად დაჭრისა და ყველა მეტალის დეტალის გაწმენდის შემდეგ, ისინი თაროს მივამაგრე ისე, რომ მყარი ფეხები გამომსვლოდა. როცა კონსტრუქცია საბოლოოდ მყარად დამაგრდა, მთელი ზედაპირი სპეციალური, სიცხის გამძლე საღებავით დავფარე, რომ ჟანგისა და მაღალი ტემპერატურისგან დაცული ყოფილიყო.
ამ პროცესის შედეგად მივიღე მსუბუქი და გადასატანი გრილი, რომელიც მარტივად ეტევა პატარა მანქანის საბარგულშიც კი.
მისი ყველაზე დიდი უპირატესობა მრავალფუნქციურობაშია — იდეალურად გამოიყენება ხორცის, თევზის, ბოსტნეულის და სოსისების შესაწვავად, თანაც ძალიან მცირე ადგილს იკავებს შენახვისას.
გადაადგილების გასამარტივებლად შეიძლება დამატებითი დასაკეცი სახელურების დამაგრებაც. ზოგი კი გირჩევთ სპეციალური თერმომეტრის გამოყენებას, რომ ღია ცის ქვეშ მომზადებისას უკეთ აკონტროლოთ ტემპერატურა.
რა თქმა უნდა, უსაფრთხოება მნიშვნელოვანია — ასეთი ხელნაკეთი გრილი მხოლოდ შესაბამის ადგილებში უნდა გამოიყენებოდეს და ცხელი ნაკვერჩხალი არასდროს უნდა დარჩეს უყურადღებოდ.
იმის ნაცვლად, რომ ნაგავში მოხვედრილიყო, ძველმა მაცივრის თარომ მეორე სიცოცხლე მიიღო და გახდა ერთ-ერთი ყველაზე პრაქტიკული ნივთი ღია ცის ქვეშ საჭმლის მოსამზადებლად.
