მძიმე მუხის კარი მათ უკან მიხურა, მისი ხმა სოფლის სიჩუმეში ჭექა-ქუხილივით გაისმა. ვალერიამ, მახვილთვალება და ქვაგლახ დედინაცვალმა, ერთი წამითაც არ დააყოვნა. ზღურბლის მეორე მხრიდან მისმა ცივმა ხმამ ცხელი შუადღე გაარღვია: „აქ ადგილი აღარ გაქვს. დაიმალე და აღარ გაბედო დაბრუნება“. არანაირი ვედრება არ ყოფილა. მეორე შანსი არ არსებობდა. მყისიერად, 13 წლის ბიჭი, მატეო, და მისი 3 წლის და, სოფია, გზის მტვერში აღმოჩნდნენ, სრულიად მარტო, მამის გარდაცვალების შემდეგ ერთადერთი სახლიდან გამოყრილები.
მზე დაუნდობლად წვავდა ხალისკოს ლანდშაფტს. სიცხემ აგავის მინდვრებზე ჰაერი ააკანკალა. მატეო ერთი წუთით უძრავად იდგა და დახურულ კარს მიაშტერდა, თითქოს ეს ყველაფერი სასტიკი ხუმრობა ყოფილიყო. მაგრამ არაფერი მომხდარა. მხოლოდ კალიების ზუზუნი და ცხელი ქარის მტვერი დარჩა. სოფიამ პატარა, კანკალიანი ხელით ძმას თითები მოუჭირა. „მატეო… ხალხი საჭმელს მოგვცემს?“ რბილად იკითხა მან. კითხვამ ბიჭს გულში დანასავით ჩაარტყა.
პასუხი არ ჰქონდა. მაგრამ იცოდა, რომ ვერ წაიქცეოდა. და აიყვანა და და გაემართა.
საათობით იარეს. წყურვილი ყელს უწვავდათ, შიმშილი კი ნელ-ნელა შთანთქავდათ. მზის ჩასვლისას მატეომ შორს მიტოვებული მამული შენიშნა. ეს იყო დანგრეული ჰასიენდა, გარშემორტყმული ჟანგიანი მავთულხლართებითა და გამხმარი კაქტუსებით.
ფრთხილად მიუახლოვდნენ.
შიგნით მოხუცი ქალი ჭრიალიან საქანელა სკამზე იჯდა. სახეზე ღრმა ნაოჭები ჰქონდა, თვალები დაღლილი… მაგრამ თბილი.
„შენც გამოაგდეს, არა?“ ჩუმად იკითხა მან.
მეტი კითხვა აღარ დაუსვამს. შეუშვა ისინი.
სანამ სოფია ძველ საბანზე ჩაეძინა, მატეომ თაროზე ფოტო შენიშნა.
და გაიყინა.
ფოტოზე… ვალერია იყო.
დედინაცვალი.
ქალის ქალიშვილი.
სამყარო ერთ წამში აზრს მიეცა… და კიდევ უფრო მტკივნეული გახდა.
სიჩუმე ჰაერში მძიმედ დაისადგურა. დონია კარმენმა სიმართლე თქვა. ვალერიამ, მისმა საკუთარმა ქალიშვილმა, ყველაფერი წაართვა. მისი მიწა, მისი სახლი… და აქ გადაასახლა, რომ მარტო მომკვდარიყო.
მატეოს გული ეწვოდა.
მან ისინი არა მხოლოდ უღალატა.
მან ასევე უღალატა საკუთარ დედას.
მაგრამ იმ მომენტში მან გადაწყვიტა: ისინი არ მოკვდებოდნენ.
ისინი ერთად გადარჩებოდნენ.
პირველი ღამე შიმშილით იყო სავსე. მათ ცოტა საჭმელი ჰქონდათ, მაგრამ იზიარებდნენ.
მეორე დღეს მატეომ მუშაობა დაიწყო.
ოთხი გამხდარი ქათამი მათი ერთადერთი იმედი გახდა.
მან შიშველი ხელებით ააშენა ქათმის ფარეხი ხისა და ქვებით. ხელები დახეული ჰქონდა და სისხლი სდიოდა… მაგრამ არ ჩერდებოდა.
და როდესაც საბოლოოდ კვერცხი იპოვა…
ეს იყო პირველი ნიშანი იმისა, რომ მათ შანსი ჰქონდათ.
დღეები გავიდა.
შემდეგ ღამეები დადგა.
და ერთ ღამეს… საფრთხე სიბნელიდან მოდიოდა.
მშიერი კოიოტი.
მატეო სიბნელეში ჯოხით ხელში გავიდა.
ის არ გაიქცა.
მან ეს შეხედა.
და მან დაიცვა ის, რაც მისი გახდა.
იმ დღიდან ის აღარ იყო ბავშვი.
ის გახდა ოჯახის უფროსი.
დღეები კვირებად გადაიქცა.
კვერცხები საკვებად.
მიწა სიცოცხლედ.
და ნანგრევებიდან… სახლი.
ერთ დღეს ვალერია დაბრუნდა.
მას ეგონა, რომ ისევ აკონტროლებდა სიტუაციას.
მაგრამ მატეო აღარ იყო იგივე ბიჭი.
და დონა კარმენი მარტო არ იყო.
სიმართლე გამოაშკარავდა.
და ყველაფერი შეიცვალა.
ქალი, რომელსაც ყველაფრის წართმევა სურდა…
საბოლოოდ ყველაფერი დაკარგა.
ოჯახი, რომელიც ბედმა დაანგრია…
უფრო ძლიერი გახდა, ვიდრე ოდესმე.
