ემილიანო 32 წლის იყო და ზუსტად 2 წელი შეუჩერებლად მუშაობდა მადრიდში. მან ნულიდან ააშენა ტექნოლოგიური კომპანია, რომელიც ყველა მოლოდინს გადააჭარბა და უზარმაზარ ფინანსურ წარმატებად იქცა.
რამდენიმე დღის განმავლობაში ძლივს ეძინა, ერთი ფიქრით ამოძრავებდა: გამარჯვებული დაბრუნებულიყო მექსიკაში, ჩახუტებოდა დედას და დაჰპირდებოდა, რომ ფულზე აღარასდროს მოუწევდა ფიქრი.
დონა ელენა ერთადერთი იყო, ვინც მას სჯეროდა, როცა მას არაფერი ჰქონდა – ძველი ლეპტოპი და ბევრი ვალი. სწორედ მან სთხოვა, თითქმის ევედრებოდა, რენატასთან ქორწილის გადადება.
მან თქვა, რომ სიყვარული არ არის აჩქარება და რომ ცხოვრება ჯერ მყარ საფუძვლებზე უნდა ააშენო. ემილიანო უსმენდა მას, რადგან დედამისი ყოველთვის მისი კომპასი იყო.
ევროპაში წასვლამდე მან თავის საცოლეს, რენატას, მონტერეის ერთ-ერთ ყველაზე ექსკლუზიურ უბანში უზარმაზარი ვილა ანდო. მას ანდო თავისი ფინანსები, ბარათები და რაც მთავარია, სთხოვა, დედას დედოფლად მოქცეულიყვნენ.
ემილიანომ არავის უთხრა სახლში ნაადრევი დაბრუნების შესახებ. მას სურდა მათთვის სიურპრიზის გაკეთება.
მაგრამ როდესაც მანქანიდან უზარმაზარი კარიბჭის წინ გადმოვიდა, უცნაური სიჩუმე დახვდა. სახლი უსიცოცხლოდ გამოიყურებოდა.
ის ბაღისკენ დაიძრა… და შემდეგ დაინახა.
ნანგრევის ბოლოს დანგრეული, უხეში ხის სახლი იდგა.
და როდესაც მიუახლოვდა…
გული გაუჩერდა.
იქ დედამისი იყო.
ჭუჭყიანი წინსაფრით. დახეული ტანსაცმლით. მოხრილი, ხელში ცოცხით.
მისი ხელები, რომლებიც ოდესღაც ნაზად უვლიდა, ახლა დახეთქილი და გაუხეშებული იყო.
ემილიანოს ხმა გაწყდა:
— დედა…?
ცოცხი დონა ელენას ხელიდან გაუვარდა. როდესაც მან შვილი დაინახა, ატირდა.
ემილიანო ჩაეხუტა… და თითქმის შოკირებული იყო, თუ რამდენად მსუბუქი გახდა სახლი.
ქოხში ჩახედვისას მან უბედურება დაინახა.
და იმ მომენტში, მის შიგნით რაღაც სამუდამოდ გატყდა…
ნაწილი 2
დონა ელენამ სცადა მისი დამშვიდება, მაგრამ ემილიანომ უკვე იცოდა, რომ რაღაც ძალიან ცუდად იყო.
როდესაც მან საბოლოოდ უთხრა სიმართლე…
გაირკვა, რომ ის იქ თითქმის 2 წელი ცხოვრობდა.
მიტოვებული. განდგომილი. დამცირებული.
ემილიანომ მაშინვე იმოქმედა თავისი რისხვით. მან წაიყვანა იგი ძვირადღირებულ სასტუმროში, გამოიძახა ექიმი – და მოსმენილმა შოკში ჩააგდო.
დედის მდგომარეობა კრიტიკული იყო.
იმ ღამეს ემილიანომ ფინანსების გადახედვა დაიწყო…
და სიმართლე აღმოაჩინა.
რენატამ არა მხოლოდ დედა მიატოვა…
არამედ გაძარცვა კიდეც.
მეორე დღეს ის ვილაში დაბრუნდა.
რენატამ ღიმილით მიიღო იგი.
მაგრამ ემილიანომ არ მისცა უფლება.
მან დაუპირისპირდა.
და როდესაც მან საბოლოოდ მოიხსნა ნიღაბი…
ყველაფერი გაირკვა.
სიძულვილი. შურისძიება. სისასტიკე.
ემილიანომ ყველაფერი ერთხელ და სამუდამოდ დაასრულა.
რენატამ ყველაფერი დაკარგა.
მისი ცხოვრება ნანგრევებში იყო.
მაგრამ ემილიანო ამით არ გაჩერებულა.
მან ვილა გაყიდა.
მან ახალი ცხოვრება დაიწყო.
ნაიარიტის წყნარ სანაპირო სახლში.
სადაც საბოლოოდ სიმშვიდე იყო.
დონა ელენა ნელ-ნელა გამოჯანმრთელდა… და ახალი მიზანი იპოვა.
მან სხვა მიტოვებული ქალების დახმარება დაიწყო.
და ემილიანომ საბოლოოდ მიხვდა…
რომ ნამდვილი ღირებულება ფულში არ არის.
არამედ იმაში, თუ ვის იცავ… როცა სხვა არავინ დაიცავს.
