ელენამ ოთხი წლის შვილისთვის მოტყუება ისწავლა… სანამ საკუთარი თავისთვის მოტყუებას ისწავლიდა.
პატარა მატეო სიტყვებს „მშია“ ისეთი ბუნებრიობით ამბობდა, თითქოს არ იცოდა, რამდენად ღრმა ჭრილობას მიაყენებდა ეს დედამისის გულში.
გუშინ ლობიო შეჭამეს.
მანამდე ცოტა ბრინჯი.
დღეს… ქვაბის ფსკერი ცარიელი იყო.
ბოლო წელიწადნახევარმა ყველაფერი წაართვა.
ელენას ქმარი, კარლოსი, მშენებლობაზე გარდაიცვალა, როდესაც გვადალახარაში ხარაჩო ჩამოინგრა.
დაკრძალვის შემდეგ მათ არაფერი დარჩენიათ.
ელენა და მატეო მის დასთან, როზასთან და ქმართან, ხავიერთან, ხალისკოს შტატის მტვრიან სოფელში გადავიდნენ საცხოვრებლად.
სამი კვირის განმავლობაში ისინი პატარა საოფისე ოთახში ჭუჭყიან ლეიბზე ეძინათ.
დამცირების სამი კვირა.
ცივი მზერა.
ჩურჩული.
მაგრამ ნამდვილი ღალატი მოგვიანებით მოხდა.
ერთ ღამეს, დილის ორ საათზე, ხავიერი ოთახში შემოვარდა.
მან იცოდა, რომ ელენამ 20 000 პესო დამალა – ერთადერთი ფული, რაც კარლოსის გარდაცვალების შემდეგ მიიღო.
მან კედელს მიახეთქა.
ფული აიღო.
როზა კარში იდგა.
და მან არაფერი გააკეთა.
მან არაფერი თქვა.
მან არ დაეხმარა.
ხავიერმა ისინი უბრალოდ ქუჩაში გადაყარა.
ღამის სიცივეში.
მშიერ ბავშვთან ერთად.
ფულის გარეშე, ელენა ფეხით გაემართა, მატეო ხელში ეჭირა.
ისინი რვა საათის განმავლობაში დადიოდნენ მცხუნვარე მზეზე.
მიწა იწვოდა.
ჰაერი მცხუნვარე იყო.
ბავშვის სხეული იწვოდა.
სიცხე 44 გრადუსი.
სუნთქვა გაუჭირდა.
ელენამ სამ სახლს დააკაკუნა.
სამჯერ მიუჯახუნეს კარი.
ბოლოს და ბოლოს, მტვერში ჩაიმუხლა.
და დახმარებისთვის ცისკენ შესძახა.
შემდეგ გაიგო.
ჩლიქების ხმა.
უზარმაზარი შავი ცხენი მისგან არც ისე შორს იდგა.
უძრავად.
უსმენდა.
თითქოს ესმოდა.
ელენა წამოდგა.
და გაჰყვა.
ცხენი ფარულ ბილიკზე მიიყვანა.
ძველი, მიტოვებული ჰასიენდისკენ.
ელენა ფიქრობდა… გადარჩნენ.
მაგრამ შემდეგ…
მოტოციკლის ხმამ დაარღვია სიჩუმე.
ნაცრისფერი ჯიპი მათ წინ გადაცურდა.
ხავიერი გავიდა.
გაბრაზებული.
ხელში ფურცელი ეჭირა.
დაზღვევის პოლისისთვის მოვიდა.
500,000 პესო.
და ელენას ხელმოწერა სჭირდებოდა.
მაჩეტე ამოიღო.
და ის მიუახლოვდა.
— ხელი მოაწერე… თორემ შენს შვილს დავკარგავ.
ელენამ მატეო თავისი სხეულით დაფარა.
ის უარესისთვის მოემზადა.
და შემდეგ…
ცხენი წამოდგა.
ყვირილით.
მისი ჩლიქები მანქანის კაპოტს შეეჯახა.
ლითონი ჩაღრმავდა.
ხავიერი უკან დაიხია.
ცხენი შეტევას აპირებდა.
მან იცნო იგი.
მისი წარსული.
კაცი, რომელმაც ერთხელ ატკინა.
ხავიერმა მაჩეტე დააგდო.
და გაიქცა.
ელენა ჰასიენდაში შევიდა.
შიგნით წყალი იყო.
ძროხა.
სიცოცხლე.
მან შვილს რძე მისცა.
სამი საათის შემდეგ სიცხემ დაიკლო.
მატეომ თვალები გაახილა.
და გაიღიმა.
დღეები გავიდა.
კვირები.
ელენამ ადგილი მოაწესრიგა.
დარგა.
აშენდა.
მუშაობდა.
ცხენი — რომელსაც მატეო „ჩრდილს“ უწოდებდა — ყოველთვის იქ იყო.
ის მათ იცავდა.
35-ე დღეს, ჭიშკართან ელეგანტური მანქანა გაჩერდა.
ხანშიშესული წყვილი გადმოვიდა.
დონ რიგო და დონა ლეტიცია.
ადგილი მათ ქალიშვილს ეკუთვნოდა.
ვალერიას.
რომელიც ერთი წლის წინ გარდაიცვალა.
და ცხენი… მისი იყო.
ელენამ ყველაფერი უამბო.
ღალატი.
თავდასხმა.
გადარჩენა.
ცხენის ისტორია.
და შემდეგ სიმართლე გაირკვა.
ცხენმა ხავიერს თავს დაესხა…
იმიტომ, რომ იცნო.
ის იყო ის, ვინც ერთხელ სასტიკად აწყენინა.
უეცრად, პოლიციის სირენები გაისმა.
ხავიერი დაბრუნდა.
მან იცრუა.
მან დაადანაშაულა.
მაგრამ დონ რიგომ შეაჩერა ისინი.
ის რაიონის მთავარი მოსამართლე იყო.
სიმართლე ერთ წამში გაირკვა.
ხავიერი დააპატიმრეს.
როზა მუხლებზე დაეცა.
ევედრებოდა.
ელენამ უკან დაიხია.
— ოჯახი სისხლის საკითხი არ არის… არამედ ერთგულების.
და შებრუნდა.
დონ რიგომ კონტრაქტი მისცა.
ჰასიენდა მისი იყო.
ლეგალურად.
უსაფრთხო.
თვეების შემდეგ მიწა აყვავდა.
მატეო გაეცინა.
მატეოს აღარ შია.
ელენა ვერანდაზე იჯდა.
ჩრდილი მის გვერდით იყო.
და ბოლოს…
სიმშვიდე იყო.
