მზე ახალი ამოსულიყო საკატეკასის მშრალ, მტვრიან გორაკებზე და სოფლის ნარინჯისფერ ნათებას ჰფენდა, როდესაც კარმენი თავისი მოკრძალებული რანჩოს ეზოში გავიდა. ის ოცდათორმეტი წლის იყო, მაგრამ ცხოვრებამ უკვე ორჯერ მეტი ასაკის კვალი დატოვა. მისი დახეთქილი, დამწვარი ხელებიდან ჩანდა, რომ გათენებამდე სამსახურში იყო – ცომს ზელდა ტორტილების მოსამზადებლად, რათა სოფლის ბაზარში გაეყიდა თავისი ერთადერთი ქალიშვილის, რვა წლის ლუპიტას სარჩენად.
სამი წლის წინ მან ქმარი ტრაგიკულ ავარიაში დაკარგა. მას შემდეგ მარტო ატარებდა ტვირთს: ორი ჰექტარი მიწა, რამდენიმე ქათამი, ვალი… და ძველი ქვის ჭა, რომელიც ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში სრულიად გამომშრალი იყო და სამეზობლოში ყველას დავიწყებული.
იმ დილით ადრე სიცხე მიწაზე ჩამოწვა. კარმენი ქათმებს სიმინდს აჭმევდა, ლუპიტა კი იქვე მშრალი ტოტებით თამაშობდა – ძველ ჭასთან, რომელიც ყოველთვის უცნაურად იზიდავდა პატარა გოგონას.
უცებ ლუპიტა გაიყინა.
ტოტები ხელიდან ჩამოუვარდა.
„დედა!“ კანკალიანი ხმით იყვირა მან. „დედა… ჭაში ვიღაცაა!“
კარმენს ვედრო ხელიდან გაუვარდა. სიცხის მიუხედავად, ყინულივით კანკალი გადაუვლია. მაშინვე სირბილი დაიწყო და მტვრის ღრუბელს აგორებდა. როდესაც ჭის კიდეს მიაღწია, ფრთხილად დახედა ქვემოთ.
სიღრმე შავი იყო, სულ მცირე თორმეტი მეტრი.
მაგრამ სიჩუმეში რაღაც ისმოდა.
სუსტი, მტკივნეული კვნესა.
„იქ ვინმეა?!“ იყვირა მან, ხავსით დაფარულ მშრალ ქვებს მიეკრო.
„დახმარება… გთხოვთ…“ ჩურჩულით გაისმა ხმა ქვემოდან.
ეს ქალის ხმა იყო.
კარმენს გული უცემდა. დაუფიქრებლად, ფარდულთან გაიქცა, სქელი თოკი და ქმრის ძველი ფანარი აიღო. დაბრუნდა, თოკი მყარ მესკიტის ხეზე მიაბა და შემდეგ ჭაში შუქი გაანათა.
ამ სანახაობამ სუნთქვა შეუკრა.
მოხუცი ქალი სველ ტალახში იწვა. თოვლივით თეთრი თმა ჩახლართული ჰქონდა, სახე გამხმარი სისხლით ჰქონდა დაფარული, ტანსაცმელი კი დახეული. მარჯვენა ხელი არაბუნებრივი კუთხით ეკიდა.
„ლუპიტა! როცა ვამბობ, გაწიე!“ – იყვირა კარმენმა.
შემდეგი ორმოცდახუთი წუთი ჯოჯოხეთი იყო.
კარმენმა ხელი დაიხარა, ქალი დაიჭირა და გაწიეს. თოკი ხელისგულში გაუჭრეს, კანი გაუხეთქა, სისხლი ოფლში არეული. კუნთები აეწვა, მაგრამ არ გაჩერებულა. ლუპიტა მთელი ძალით ეხმარებოდა.
ცრემლებისა და ტკივილის ფონზე, საბოლოოდ მოახერხა ქალის ამოყვანა.
კარმენი ფრთხილად დააწვინა მიწაზე.
მოხუცი ქალი ძლივს სუნთქავდა. კანკალებდა.
კარმენმა წყალი მოიტანა, საბანი გადააფარა და სახე მოიწმინდა.
ქალმა ნელა გაახილა თვალები.
ის საშინელებით იყო სავსე.
„დაწყნარდი… უსაფრთხოდაა“, – ჩურჩულით თქვა კარმენმა. „რა მოხდა?“
ქალმა ნელა გააქნია თავი.
„მე არ გავბრაზებულვარ… ჩემმა შვილმა… მან ძირს დამაგდო… რომ სახლი აეღო… თქვა, რომ ტვირთი ვიყავი… და ის დაბრუნდებოდა… ჭის შესავსებად…“
კარმენს გული ჩაუვარდა.
შემდეგ კი შორიდან მტვრის ღრუბელი დაინახა.
წითელი პიკაპი ახლოვდებოდა.
სწრაფად.
ძრავის ხმა გაისმა.
კარმენმა მაშინვე იმოქმედა.
„ლუპიტა, შიგნით შედი! არ გამოხვიდე!“ – ჩურჩულით თქვა მან.
მან მოხუცი ქალი აიყვანა და შიგნით შეიყვანა. მაგიდის ქვეშ დამალა, გადააფარა და კარი ჩაკეტა.
მან ფანჯრიდან იყურებოდა.
მანქანიდან კარგად ჩაცმული კაცი გადმოვიდა – რობერტო. მის გვერდით პატარა ბიჭი, როდრიგო, იჯდა.
ორივეს ხელში ნიჩბები ეჭირა.
„სწრაფად“, – თქვა რობერტომ. „ჩვენ დავმარხავთ და არავინ გაიგებს.“
შიგნით მოხუცი ქალი თმებს პარსავდა.
კარმენმა იცოდა, რომ თუ მას იპოვიდნენ, სამივე მოკვდებოდა.
მან აიღო ქმრის ძველი თოფი.
ის ცარიელი იყო.
მაგრამ მათ ეს არ იცოდნენ.
ის ეზოში გავიდა.
„აქ რას აკეთებ?!“ იყვირა მან.
რობერტო გაშეშდა.
„მხოლოდ ძაღლი…“
„აქ ძაღლი არ არის“, – მკვახედ თქვა კარმენმა. — მხოლოდ მკვლელები.
როდრიგო გაფითრებული უკან დაიხია.
რობერტო ნერვიულობდა.
„გაჩუმდი და მე გადავიხდი“, – თქვა მან.
„გასასვლელად 10 წამი გაქვს“, – თქვა კარმენმა და ჩახმახს დააჭირა — ტკაცუნი მკვეთრად გაისმა.
რობერტომ შვილი დაიჭირა.
ისინი გაიქცნენ.
იმ შუადღეს ესპერანსამ — ასე ეძახდნენ მოხუც ქალს — ყველაფერი უამბო.
მთელი ცხოვრება შვილის განათლებაზე მუშაობდა.
როდესაც დაქვრივდა, სახლი მემკვიდრეობით მიიღო.
მაგრამ მისმა ვაჟმა და რძალმა მხოლოდ ფული დაინახეს.
ის რანჩოზე წაიყვანეს.
და მისმა შვილიშვილმა ჭაში ჩააგდო.
მეორე დღეს კარმენი სოფელში წავიდა.
მან ექიმი მოიყვანა.
შემდეგ პოლიციაში წავიდა.
საქმე სწრაფად გაიხსნა.
პოლიციამ რობერტოს სახლში ჩხრეკა ჩაატარა, სანამ ის ყალბ დოკუმენტებს აწერდა ხელს.
ის დააკავეს.
სასამართლო პროცესმა მთელი ქვეყანა შეძრა.
სასამართლოში ესპერანსამ თავი ასწია და თქვა:
„მე ყველაფერი მოგეცი… და შენ სიკვდილამდე მიმიყვანე… მაგრამ იქ, სიბნელეში, ჩემი ნამდვილი ოჯახი ვიპოვე“.
სასამართლო დარბაზი გაჩუმდა.
განაჩენი:
20 წლით თავისუფლების აღკვეთა რობერტოსთვის.
10 წლით როდრიგოსთვის.
თვეები გავიდა.
კარმენის ისტორიამ მთელი ქვეყანა მოიარა.
ხალხი დაეხმარა.
რანჩო შეიცვალა.
მაგრამ ყველაზე დიდი ცვლილება…
ოჯახი იყო.
ესპერანსა მათთან ერთად
დარჩა.
ლუპიტას მომავლის პოვნაში დაეხმარა.
ძველი ჭა დამარხეს.
მის ზემოთ ვარდის ბუჩქი დარგეს.
წითელი ყვავილებით.
შეხსენებისთვის:
რომ ახალი სიცოცხლე შეიძლება ყველაზე ბნელი ადგილებიდანაც დაიბადოს.
და ოჯახი სისხლით კი არა…
არამედ იმისგან იბადება, ვინც სიბნელეში არ მიგატოვებს.
