ყოველი დილა ერთი და იგივე რუტინით იწყებოდა: ჭიქებს ვაწყობდი, მაგიდებს ვასუფთავებდი და თავს ვაქნევდი, თითქოს ყველაფერი კარგად იყო. ჩემს გარშემო სამყარო უძრავად იდგა – იგივე სახეები, ყავის სუნი, კარზე ზარის ნაცნობი ხმა.
ერთ დღეს შევნიშნე.
ის პატარა ბიჭი იყო, დაახლოებით ათი წლის, ზურგზე ზურგჩანთით, რომელიც თითქმის უფრო დიდი ჩანდა, ვიდრე სინამდვილეში იყო. ყოველდღე ზუსტად 7:15-ზე მოდიოდა, ყველაზე შორეულ კუთხეში იჯდა და მხოლოდ ერთი ჭიქა წყალს უკვეთავდა.
მეთხუთმეტე დღეს ბლინების თეფში მივუტანე.
„შემთხვევით კიდევ გავაკეთეთ“, – ვუთხარი, თითქოს ეს პატარა შეცდომა ყოფილიყო.
დიდხანს მიყურებდა, შემდეგ კი ჩუმად მითხრა:
„გმადლობთ“.
იმ დღიდან მოყოლებული ყოველ დილით საუზმეს მივუტანე. არასდროს მეუბნებოდა, ვინ იყო ან რატომ იყო მარტო, მშობლების გარეშე. უბრალოდ ჭამდა და ყოველთვის მადლობას მიხდიდა.
შემდეგ კი ერთ დღეს აღარ მოვიდა.
კარს ვუყურებდი და ველოდებოდი მის შემოსვლას… მაგრამ ამის ნაცვლად, გარედან მოტოციკლების ხმა გავიგე. კაფეს წინ ოთხი შავი ჯიპი გაჩერდა. ფორმიანი მამაკაცები შემოვიდნენ და უსიტყვოდ წერილი მომცეს.
როდესაც პირველი რამდენიმე სტრიქონი წავიკითხე, თეფში ხელიდან გამივარდა.
იქ გაყინული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ის მომენტი დღემდე მახსოვს. 9:17 იყო. გარეთ ჰაერი თითქოს დამძიმებულიყო. კაცები ნელა შემოვიდნენ, თითქოს არა მხოლოდ ქაღალდს, არამედ ვიღაცის ბედსაც ატარებდნენ.
ერთ-ერთი მათგანი მომიახლოვდა, ქუდი მოიხადა და მკითხა, დილით ბიჭი რომ გამოკვება, მე ვიყავი თუ არა ქალი.
პირი გამშრალი მქონდა.
„კი… მე ვარ“, – ვუთხარი.
დაკეცილი წერილი მომაწოდა. ხმა ოდნავ უკანკალებდა.
ბიჭის სახელი იყო ადამი. მისი მამა ჯარისკაცი იყო. ის სამსახურში გარდაიცვალა.
გარდაცვალებამდე მან დაწერა:
„მადლობა ქალს, რომელიც კაფეტერიაში მუშაობდა და ჩემს შვილს კვებავდა. მან მისცა მას ის, რაც სამყარომ წაართვა – განცდა, რომ ის კვლავ მნიშვნელოვანი იყო, რომ ის ვიღაცისთვის კვლავ მნიშვნელოვანი იყო.“
როდესაც წერილის ბოლოს მივაღწიე, ხელები მიკანკალებდა. თითქოს ჩემს გარშემო ყველაფერი შეწყდა. კოვზების ხმაც კი შეწყდა.
ჯარისკაცები მესალმებოდნენ.
მე კი უბრალოდ ვიდექი იქ, ვერ ვლაპარაკობდი.
დიდხანს ვერ ვიხსენებდი იმ დღეს. წერილს ისევ და ისევ ვკითხულობდი, თითქოს მეშინოდა, რომ სიტყვები გაქრებოდა, თუ არ ჩავეჭიდებოდი.
ხანდახან წარმოვიდგენდი კიდეც, როგორ შემოდიოდა კარში… იგივე ზურგჩანთით, იგივე მორცხვი ღიმილით.
რამდენიმე კვირის შემდეგ კიდევ ერთი წერილი მივიღე.
იმავე ოფიცრისგან.
შიგნით მოკლე შეტყობინება და ფოტოსურათი იყო: ბიჭი ბალახზე იჯდა, მის გვერდით კი ფორმაში ჩაცმული კაცი.
გაირკვა, რომ ის მამამისის მეგობარმა იშვილა – ჯარისკაცმა, რომლის სიცოცხლეც ერთხელ გადაარჩინა.
„მას ახლა სახლი აქვს. და ხშირად ფიქრობს ქალზე, რომელიც ყოველ დილით კვებავდა“, – ეწერა წერილში.
