თებერვლის ცივ დილას, მეთევზეებმა მდინარის პირას არსებულ ორმოსთან უცნაური მოძრაობა შენიშნეს. ყინული თხელი იყო, ქარი სახეს უჭრიდათ და მის ქვეშ წყალი შავ უფსკრულს ჰგავდა.
და უცებ, სასოწარკვეთილი კივილი გაისმა. არა ძაღლის. გამხდარი და წრიპინი, თითქოს რაღაც პატარა, რომელიც დახმარებას ითხოვდა. მათ დაინახეს მოწითალო ლაქა, რომელიც სასოწარკვეთილად ფეთქავდა ყინულიან წყალში. მელა. ახალგაზრდა, გამხდარი, ყინულის ნაპირებს შორის გაჭედილი.
სანამ ყველა დაბნეული იყო, 32 წლის ანდრეიმ ქურთუკი გაიხადა და პირდაპირ ორმოსკენ გაიქცა. არავის ჰქონდა მისი შეჩერების დროც კი – ის ისე უცებ ჩაეშვა ყინულიან წყალში, რომ წყლის შხეფები რამდენიმე მეტრზე გაფრინდა.
ყინული მის ფეხქვეშ გასკდა და წყალი მდუღარე წყალივით იწვოდა საპირისპირო მიმართულებით – მტკივნეულად და მყისიერად. მაგრამ ანდრეი ჯიუტად იბრძოდა დამხრჩვალი მელასკენ. პატარა წითელი სხეული უკვე წყალში იძირებოდა…
მან კისერში ხელი მოჰკიდა, თავისკენ მიიზიდა და სიცივისგან კანკალებდა, ნაპირისკენ გაემართა. მეთევზეებმა ორივეს გამოყვანაში დაეხმარნენ, კაცი საბანში გაახვიეს, მელა კი ძველ ქურთუკში, რომ გათბობოდა.
როგორც ჩანს, ამბავი დასრულდა. მელა თავშესაფარში გადასცეს, ანდრეი კი სახლში წაიყვანეს გასათბობად. მაგრამ ერთი კვირის შემდეგ ყველაზე მოულოდნელი რამ მოხდა.
როდესაც დილით ანდრეი ეზოში გავიდა ნაგვის გასატანად, კარიბჭესთან ჩუმი შრიალი გაიგონა.
ეგონა, რომ ქარი იყო… მაგრამ როდესაც უფრო ახლოს დააკვირდა, თვალებს არ უჯერებდა: იქვე იჯდა იგივე მელა ზღურბლზე. ჩუმად, წყნარად და ისე უყურებდა, თითქოს მადლობის სათქმელად მოსულიყო.
და რაც შემდეგ გააკეთა – არავინ ელოდა…
მელამ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა წინ, ფრთხილად შეისუნთქა ჰაერი და… ანდრეის წინ მშრალი ტოტებისა და ბუმბულის პატარა კონა დადო.
საჩუქარი. მელას სტილში. შემდეგ კი ჩუმად წაიჩურჩულა, თითქოს დამშვიდობებას თხოვდა და ტყეში გაუჩინარდა უკანმოუხედავად. ანდრეი იქვე იდგა და სიტყვის თქმა არ შეეძლო. მიხვდა: ცხოველები სიკეთეს იხსენებენ – ზოგჯერ ბევრად უფრო ღრმად, ვიდრე ადამიანები.
და იმ დღიდან მოყოლებული, ყოველ დილით ჭიშკართან, ის თხილს, გირჩს ან ლამაზ ქვას პოულობდა.
მელა აღარასდროს მიუახლოვდა… მაგრამ ჩუმად ტოვებდა თავის „მადლობას“, სანამ ბოლო თოვლი არ დნებოდა.
