როდესაც მისმა ცოლმა ძიძისთვის კამერის დაყენება მოითხოვა, ის უბრალოდ „სულიერი სიმშვიდისთვის“ დათანხმდა. ბავშვი ახალი ერთი წლის იყო, ცოლი სამსახურში დაბრუნდა და დღის განმავლობაში მასთან ახალი ძიძა რჩებოდა. ცოლი გამუდმებით ღელავდა, ყველაფერი რიგზე იყო თუ არა, როგორ ჭამდა, სძინავდა და ტიროდა თუ არა.
მან კამერა დაამონტაჟა, ტელეფონს დაუკავშირა და თითქმის დაავიწყდა. სანამ ერთ დღეს, სამსახურში, ცნობისმოყვარეობის გამო აპლიკაცია არ გახსნა. ეკრანზე ტიპური სცენა ჩანდა: საბავშვო ოთახი, ხალიჩა, სათამაშოები.
ბავშვი იატაკზე იჯდა, ძიძა კი მის გვერდით ტელეფონით. მაგრამ რამდენიმე წუთის შემდეგ ბავშვი გაიჭიმა, წაბორძიკდა და დაეცა.
ის ცრემლებს ღვრის.
ის დაელოდა, როდის აიყვანენ ძიძა, ჩაეხუტებოდა და ნუგეშს მისცემდა. მაგრამ ამის ნაცვლად, გოგონამ გაღიზიანებულმა წამოიძახა: „ისევ რა გჭირს? რამდენ ხანს შეგიძლია ტირილი?“
ის გაშეშდა. არც ყვირილი. არც უხეშობა. მაგრამ მისი ტონი ცივი, გულგრილი იყო. ბავშვი ხელებს იწვდიდა და უბრალოდ შებრუნდა. მეორე დღეს მან ისევ ჩართო კამერა. თავიდან ყველაფერი მშვიდად იყო: თამაში, სიმღერები, ღიმილი. მაგრამ როგორც კი ბავშვს სათამაშო დააგდებდა ან ჭუჭყიანდებოდა, ძიძის ხმა იცვლებოდა. მოკლე, მკაცრი წინადადებები. არანაირი სითბო. არანაირი მოთმინება.
მან მიხვდა, რომ ეს დამთხვევა არ იყო. როდესაც არავინ უყურებდა, ის უბრალოდ საათებს ხარჯავდა. იმ საღამოს მან ჩანაწერი ცოლს აჩვენა. ისინი ჩუმად უყურებდნენ. თავიდან ურწმუნოება, შემდეგ ცრემლები. არანაირი დრამა – უბრალოდ მშვიდი დამშვიდობება. რამდენიმე დღის შემდეგ სხვა ძიძა მოვიდა. ახალგაზრდა, მომღიმარი, გულწრფელი.
ახლა, როდესაც კამერა ჩართულია, სრულიად განსხვავებული სურათი ჩნდება: სიცილი, სათამაშოები, ბავშვების სიმღერები, პირველი ნაბიჯები.
ბავშვი არ ტირის – ის ბედნიერია.
მან კამერა ჩართული დატოვა, მაგრამ ჩანაწერებს იშვიათად უყურებს. ახლა ოთახიდან მხოლოდ სიცილის ხმაც კი საკმარისია იმის გასაგებად, რომ ყველაფერი კარგადაა.
