ეს დილით მოხდა, როდესაც სადგური უკვე სკასავით ზუზუნებდა. დინამიკით ფრენებს აცხადებდა, ხალხი ჩემოდნებით ჩქარობდა და ჰაერში ყავისა და წვიმის სუნი იდგა.
პლატფორმაზე კაცი იდგა – ჩვეულებრივი კაცი, ქურთუკით და ზურგჩანთით. ის მატარებელს ელოდა, ასობით სხვა ადამიანის მსგავსად.
მის გვერდით ხანში შესული მგზავრი იდგა – ჭაღარა, ხელჯოხით ხელში, ხელში ბილეთი ეჭირა. დაღლილი ჩანდა, მაგრამ იღიმოდა – ტელეფონზე ვიღაცას ელაპარაკებოდა:
— კი, კი, თითქმის მივედი… გასასვლელთან დამელოდეთ.
და უცებ — ყველაფერი წამებში მოხდა.
კაცი წაბორძიკდა.
მისი ხელჯოხი ფილებზე გაცურდა, ჩემოდანი ხელიდან გაუვარდა და პირდაპირ ლიანდაგზე დაეცა.
ხალხი ყვიროდა. ვიღაც გაიყინა, ვიღაცამ დაიყვირა:
— მატარებელი მოდის!
მოახლოებული მატარებლის ღრიალი უკვე შორიდან ისმოდა. ინჟინერმა სიგნალი დააჭირა, მუხრუჭები ჭრიალებდა, მაგრამ ცხადი იყო, რომ ვერ გადარჩებოდა.
შემდეგ კი იგივე ქურთუკიანი კაცი ძირს გადახტა.
ყოყმანის გარეშე, შიშის გარეშე. უბრალოდ გადახტა.
ის მოხუცთან მივარდა, რომელიც იქ იწვა და ადგომას ვერ ახერხებდა, მხრებში ჩაავლო ხელი და აწევა სცადა. ლიანდაგები სრიალა იყო, ხმაური ყრუ იყო და მოახლოებული მატარებლის ქარი უკვე სახეში უბერავდა.
„ადექი! სწრაფად!“ იყვირა მან.
მოხუცი კვნესოდა, ფეხი საძინებლებს შორის ჰქონდა გაჭედილი. ზემოთ მდგომმა თანაშემწემ ხელი გაუწოდა და იყვირა: „უფრო სწრაფად!“
ბოლოს და ბოლოს, ფეხი გაითავისუფლა და მოხუცი ზევით ასწია. ხალხმა ხელები მოქაჩა და გაათავისუფლა.
და როგორც კი მოხუცს აწევდნენ, ინჟინერი უკვე მუხრუჭებს აჭერდა და მატარებელი სულ რამდენიმე მეტრში იყო.
ყველას ეგონა, რომ ვერ გადარჩებოდა.
მაგრამ კაცი დაიხარა და ლიანდაგებს შორის დაეცა, სადაც საკაბელო მილი გადიოდა. მატარებელი ხმაურითა და ჭექა-ქუხილით გადაუარა მას, ქარი ყურებს უბერავდა, ქვიშა თვალებში ეხეთქებოდა.
წამი… ორი… ათი…
და უცებ – სიჩუმე.
როდესაც მატარებელი გაჩერდა, პლატფორმაზე არავინ სუნთქავდა.
ვიღაცამ დაიყვირა:
„ცოცხალია! იქ არის!“
კაცი ნელა წამოდგა, მტვერსა და სილურჯეში გახვეული, მაგრამ უვნებელი. ხალხი ტაშს უკრავდა. ხალხი ყვიროდა, ტიროდა და ვიღაც იღებდა.
ხანდაზმული მგზავრი მიუახლოვდა, კანკალებდა და ჩაეხუტა:
„შენ სიცოცხლე გადამირჩინე… შვილო, შენი სახელიც კი არ ვიცი.“
„არ აქვს მნიშვნელობა“, – გაიღიმა კაცმა. „მთავარია, რომ საბოლოოდ მოხვალ.“
პოლიცია, ექიმები, ჟურნალისტები – ყველაფერი აირია. მაგრამ ის არ დარჩენილა, არ დაელოდა კამერებს ან ქებას. მან უბრალოდ აიღო ზურგჩანთა და წავიდა.
მოგვიანებით თვითმხილველებმა განაცხადეს, რომ მძღოლი კაბინიდან ცრემლებით გამოვიდა:
„მისი რომ არა, ვერ გადავრჩებოდი.“
ახლა კი, პლატფორმაზე, სადაც ეს ყველაფერი მოხდა, პატარა დაფა ჰკიდია:
„აქ, ერთმა კაცმა მეორე გადაარჩინა. იმიტომ, რომ სხვაგვარად არ შეეძლო.“
