მზე ნელა ჩადიოდა მთების უკან და ცას ოქროსფერ-ვარდისფერს ღებავდა. ქარს ფიჭვისა და სიცივის სურნელი მოჰქონდა. ეტლი ნელა მიდიოდა ვიწრო მთის ბილიკზე, ბორბლები ხრეშზე რბილად ჭრიალებდა, მის გვერდით კი დიდი გერმანული ნაგაზი, სახელად რექსი, დადიოდა.
ეტლში იჯდა ელეონორ ბრანდტი, 82 წლის ყოფილი ლიტერატურის მასწავლებელი. ინსულტის შემდეგ სიარული აღარ შეეძლო, მაგრამ ყოველ საღამოს შვილიშვილს სთხოვდა, ხეობის ხედით წაეყვანა. იქ, მისი სიტყვებით, „ისევ თავს ცოცხლად გრძნობდა“.
„დამტოვე აქ, დენიელ, მხოლოდ ცოტა ხანს დავრჩები. ნუ ღელავ – რექსი აქ არის“, – თქვა მან ღიმილით.
და დენიელი, რომელმაც იცოდა ბებიის ჯიუტი ბუნება, მხოლოდ ცოტა ხნით ტოვებდა მას და ძაღლის მზრუნველობაში ტოვებდა.
საღამო მშვიდი იყო. ქარი შრიალებდა მშრალ ბალახს და სადღაც შორს ჩიტი ჭიკჭიკებდა. ელეონორა მზის ჩასვლას უყურებდა და ქმარს ახსოვდა. მან რექსს თავზე ხელი გადაუსვა:
„გახსოვს, ჩემო ძველო მეგობარო… აქ, იმ ფიჭვთან, მან მთხოვა…“
ძაღლმა რბილად კრუტუნებდა, თითქოს თანხმობის ნიშნად, და მის გვერდით დაწვა, დუნდულები კი მის კალთაში ჩამალა.
მაგრამ უეცარმა ქარმა ეტლის ერთ-ერთი ბორბლის ქვეშ ქვა მოგლიჯა. ხრეში დაიმსხვრა და ეტლი ნელა წინ გადაგორდა – პირდაპირ კიდისკენ.
ელეონორას კივილის დროც არ ჰქონდა. ბორბლები სრიალებდა და კლდე სულ რამდენიმე მეტრში იყო.
რექსმა მყისიერად რეაგირება მოახდინა. წინ გადახტა, კბილებში ჩაავლო ხელი შალის საბნის კიდეს, რომლითაც თავის პატრონს ახვევდა და მთელი ძალით უკან დაიხია. საბანი გაცურდა, ეტლი დაიხარა – მაგრამ ძაღლმა არ გაუშვა. ღრიალებდა, ყველა კუნთი ეჭიმებოდა, თათები მიწას ეჭიდებოდა და ღრმა ღარებს ტოვებდა.
„რექს…“ ჩურჩულით თქვა ელეონორამ, ხმა შიშისგან კანკალებდა.
მსოფლიო გაიყინა. მხოლოდ ქარის ხმაური და ძაღლის ჩახლეჩილი სუნთქვა ისმოდა.
და უცებ – რხევა. რექსმა ეტლი გვერდზე გადახარა და ბორბალი კლდეს მიეჯახა. ყველაფერი გაჩერდა. ბორბალსა და უფსკრულის კიდეს შორის ხელისგულზე ნაკლები რჩებოდა.
ძაღლი იდგა, მძიმედ სუნთქავდა, ყინვით დაფარული ბეწვის ქურთუკი ჰქონდა, მაგრამ მისი მზერა ფრთხილი იყო. ის ეტლიდან არ განძრეულა, სანამ დენიელი, რომელმაც ხმაური გაიგო, არ მოვიდა.
„ბებო! რა მოხდა?!“ – იყვირა მან და მისკენ გაიქცა.
ელეონორა იქვე იჯდა, ფერმკრთალი, მაგრამ ცოცხალი. რექსს ლურჯზე მოეფერა, ცრემლები ლოყებზე ჩამოსდიოდა.
„მან გადამარჩინა, დენიელ… მან მე ჩამკიდა…“
ბიჭმა ქვემოთ დახედა – ღრმა კლანჭების კვალს, ღარებს და ჩამოცვენილ თოვლს. კიდემდე რამდენიმე სანტიმეტრით. ის დაიჩოქა და ძაღლს ჩაეხუტა.
მას შემდეგ ელეონორა არასდროს ითხოვდა მარტო დარჩენას. ყოველ საღამოს ისინი აქ ერთად ბრუნდებოდნენ: ელეონორა, დენიელი და რექსი. ძაღლი ყოველთვის ახლოს იჯდა, მისი მზერა ჰორიზონტზე იყო მიპყრობილი, თითქოს არა მხოლოდ მის სიცოცხლეს, არამედ თავად მის ხსოვნასაც იცავდა.
და იმ ადგილას, სადაც სასწაული რეალურად მოხდა, დანიელმა პატარა ხის აბრა აღმართა წარწერით:
„აქ სიყვარული ინახავდა სიცოცხლეს“.
ზოგჯერ სასწაულები ციდან არ მოდის.
ზოგჯერ ისინი თოვლში ჩვენსკენ მორბიან – ოთხზე დგომით,
ერთგული თვალებით, მზად, რომ ჩაგვეხუტოს,
როდესაც მთელი სამყარო ჩვენს ფეხქვეშ ინგრევა.
