დარბაზი შუქით ანათებდა. თეთრი ყვავილები, სიცილი, მუსიკა, კაბების შრიალი. პატარძალი და საქმრო საკურთხეველთან იდგნენ – ლამაზი წყვილი, სახეებზე ბედნიერებით, თვალებში ნაპერწკლით. ყველა ელოდა ფიცს და ფოტოგრაფი უკვე მზად იყო მომენტის დასაფიქსირებლად.
მღვდელმა თქვა: „გთხოვთ, ბეჭდები გაცვალოთ“.
საქმრომ აიღო ბეჭედი და თითზე დაიდო. ყველაფერი იდეალურად იყო. მის ჯერამდე.
მან აიღო ბეჭედი და დიდხანს და ყურადღებით შეხედა. დარბაზი გაჩუმდა. ორკესტრიც კი გაჩერდა.
მისი ხელი კანკალებდა. ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
„ბოდიში“, – ჩურჩულით თქვა მან.
მან ბეჭედი მოიხსნა, საქმროს შეხედა და ნელა დასვა იატაკზე. ბეჭედი ქვას მიეჯახა, ხმა დარბაზში დარტყმასავით ისმოდა.
„არ შემიძლია“, – თქვა მან.
ვიღაცამ იყვირა, ვიღაცამ გულზე ხელი მოკიდა. საქმრო იქვე იდგა, გაოგნებული. ის შებრუნდა და წავიდა, ხალიჩაზე, მზერასა და ჩურჩულზე.
მოგვიანებით ცნობილი გახდა: ქორწილის წინა დღეს მან ისეთი რამ შეიტყო, რამაც ყველაფერი შეცვალა. მაგრამ ამის შესახებ მხოლოდ აქ შეეძლო ეთქვა – ყველას წინაშე.
