ეს ამბავი ნარმადას მდინარის ნაპირზე მდებარე პატარა ინდურ სოფელში ვითარდება. სადაც ბავშვები დილით ბანაობენ, ქალები კი მზის ჩასვლისას ტანსაცმელს რეცხავენ. არავინ ელოდა, რომ ჩვეულებრივი თბილი დღე ნამდვილ სასწაულად გადაიქცეოდა.
სოფლის გარეუბანში მაწანწალა ძაღლების ხროვა ცხოვრობდა. მათ შორის იყო პატარა ლეკვი – წითური, გამხდარი, დიდი ყურებით. მისი სახელი იყო ტიკო. ბავშვები ხშირად აჭმევდნენ ნამცხვრებსა და რძეს, ის კი მიჩვეული იყო ნაპირზე სირბილს, არაღრმა წყალში თამაშს.
იმ დღეს მზე მაღლა იყო, ჰაერი სიცხით ბრწყინავდა. ტიკო წყლისკენ გაიქცა წყლის დასალევად. უეცრად, შხეფები გაისმა – და ყველაფერი წამებში მოხდა. ნიანგის ძლიერი ყბა ამოვარდა მღვრიე მდინარიდან. ლეკვმა წრიპინა – და წყლის ქვეშ გაუჩინარდა.
ნაპირზე მყოფი ხალხი ყვიროდა, მაგრამ არავის ჰქონდა განძრევის დრო.
არავინ – მის გარდა.
პატარა ნაცრისფერი მაიმუნი ახლომდებარე ხეზე იჯდა. მისი სახელი იყო ჩიკა. ის მოშიშვლებული იყო – ის ხშირად მოდიოდა ტაძარში ხილის საყიდლად. მაგრამ იმ მომენტში, ის ტოტიდან უყოყმანოდ გადახტა.
ყველა უყურებდა, როგორ ჩაეშვა ის მდინარეში წარმოუდგენელი სიჩქარით. ტალღები ყველა მიმართულებით ფეთქდებოდა და წყალი ირხეოდა. ნიანგი, მოძრაობის შეგრძნებით, შემობრუნდა. მაგრამ მაიმუნს უკვე ხელი მოჰკიდა მხეცის კუდს. ის მკვეთრად შეირხა, წყლის შადრევანი ამოუშვა თავის გარშემო, მაგრამ ჩიკა არ უშვებდა.
რამდენიმე წამის შემდეგ, ის ჩაყვინთა და თათებში რაღაცით გამოჩნდა.
ეს იყო ტიკო. პატარა, სველი, თითქმის უსიცოცხლო.
ის ისევ ნაპირზე გადახტა, ლეკვი მკერდზე მიიჭირა. ხალხი გაიქცა. ნიანგი სიღრმეში გაუჩინარდა და წყალი ისევ დამშვიდდა. მაიმუნმა ფრთხილად დასვა ლეკვი ქვიშაზე და, როგორც ადამიანი, დაიწყო მისი ბეწვის ლოკვა, ტუჩზე ხელის ქნევა.
რამდენიმე წამის შემდეგ, მან სუნთქვა დაიწყო. ჩუმად. შემდეგ უფრო ხმამაღლა.
ლეკვი წუწუნებდა. ბრბომ ამოისუნთქა.
მაიმუნი მის გვერდით ჩამოჯდა, თიკო თათებში ეჭირა და ხალხს გახედა — თითქოს სურდა დარწმუნებულიყო, რომ ახლა უსაფრთხოდ იყო.
ეს სცენა მხოლოდ ერთ წუთს გაგრძელდა, მაგრამ მთელი სოფელი ამაზე საუბრობდა. ტაძრის მღვდლები თიკოს „მდინარის სულს“ უწოდებდნენ. ხალხმა მისთვის ბანანისა და თხილის მოტანა დაიწყო და სოფელმა პატარა სალოცავიც კი ააშენა, რომლის კედელზე ლეკვი ხელში მაიმუნის ნახატი იყო ჩამოკიდებული.
თიკო გაიზარდა და ძლიერი, მამაცი ძაღლი გახდა. ის ხშირად დარბოდა იმავე ნაპირებზე და ამბობენ, რომ როდესაც ხეების წვერებზე მაიმუნების ყვირილს გაიგონებდა, თავს ასწევდა და ჩუმად კვნესოდა — თითქოს მათ ხმას ცნობდა.
