იდეალური საღამო იყო – დარბაზი გირლიანდებით იყო მორთული, ჭიქებში სანთლები აირეკლა, ცოცხალი მუსიკა უკრავდა. თეთრ კაბაში გამოწყობილი პატარძალი ზღაპრიდან გადმოხვეულს ჰგავდა და საქმრო თვალს ვერ აშორებდა. ყველა მთავარ მომენტს ელოდა – საქორწილო ტორტის მოსვლას.
დარბაზში საუბრები ჩაცხრა და სტუმრებმა ტელეფონები ასწიეს. უზარმაზარი, მრავალსართულიანი ტორტი ნელა შემოვიდა ეტლით. თოვლივით თეთრი, კრემისფერი ვარდებითა და ოქროსფერი ლენტებით მორთული – ეს ნამდვილი შედევრი იყო. მას ახალგაზრდა მიმტანი, სახელად ილია, მიჰქონდა – გულმოდგინე, თავაზიანი, მაგრამ ცოტა ნერვიული. ეს მისი პირველი დიდი ქორწილი იყო.
ის ფრთხილად მიდიოდა, მაგრამ ხელები უკანკალებდა. სიცილი, ტაში და კამერის ციმციმები ყველგან ისმოდა. პატარძალმა ღიმილით ჩაავლო საქმროს ხელი. წამყვანმა გამოაცხადა:
„ახლა კი – ჩვენი სიყვარულის ტკბილი მომენტი!“
ყველამ ტაში დაუკრა. ილიამ ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ… კიდევ ერთი…
და უცებ – სტუმრის ქუსლი ეტლის ფეხს მოხვდა. ეს ყველაფერი მყისიერად მოხდა.
ტორტი შეირყა. ილიამ სცადა მისი დამშვიდება, მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
დარტყმა. სიჩუმე. ტკბილი ვარდები, ნაღები და ბისკვიტის ნაჭრები მიმოფანტული იყო თოვლივით თეთრ იატაკზე. რამდენიმე ბავშვი სიხარულისგან ამოისუნთქა, ერთი ბიჭი სიცილით ატყდა, მაგრამ ოთახში დაძაბული სიჩუმე ჩამოვარდა.
პატარძალი გაშეშდა. მისი კაბა კრემით იყო დაფარული. საქმრო ჩუმად უყურებდა მიმტანს, რომელიც ფერმკრთალი იდგა, ხელები უკანკალებდა.
„ბოდიში…“ ჩურჩულით თქვა ილიამ. „ბოდიში, მე…“
მაგრამ ყვირილის ნაცვლად, პატარძალი მოულოდნელად მიუახლოვდა, შეხედა მას და ჩუმად უთხრა:
„ბოდიშს ნუ იხდი. ეს უბრალოდ ნამცხვარია“.
სტუმრებმა ამოისუნთქეს. ზოგიერთმა ტაში დაუკრა. ზოგიერთმა გაიცინა. საქმრომ კი, პაუზის ატანა ვერ შეძლო, ჩაეხუტა და იატაკიდან ნაღების ნაჭერი აიღო:
„კარგი, აქ გავსინჯოთ?“
და აუდიტორიამ აპლოდისმენტები ააფეთქა.
მოგვიანებით, როდესაც ყველა უკვე ხუმრობდა „წლის ყველაზე გემრიელ წარუმატებლობაზე“, ილია გასასვლელთან იდგა, ისევ გაწითლებული სახით, მაგრამ მომღიმარი. მან ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ გააცნობიერა: ზოგჯერ წარუმატებლობაც კი შეიძლება თბილ მოგონებად იქცეს… თუ გარშემო სწორი ადამიანები არიან.
