საინტერესოა იცოდე

ხელები არ წყდებოდა. პირველი სტრიქონი ხელახლა წავიკითხე. „სანამ რამეს მოაწერ ხელს, სხვენში გადი.“ ეს

ნამცხვარი იატაკზე ყრუ ხმაურით დაეცა. ვარდისფერი მინანქარი გაპრიალებულ ხეზე დაღვრილი საღებავივით მოეფინა. არავინ ლაპარაკობდა.

ემილის განძრევა არ შეეძლო. თითები აუკანკალდა, როცა გაცვეთილ ფოტოს მიაშტერდა. მასზე მომღიმარი ახალგაზრდა ქალი

ქმარმა კადრები ხელახლა გადაიტანა. და ისევ. ყოველ ჯერზე უფრო ყურადღებით აკვირდებოდა. პირველი რამდენიმე წამი

სუნთქვა გაუხშირდა. თითები აუკანკალდა, როცა გაცვეთილ გამოსახულებას შეეხო. უფრო ახლოს დავიხარე. „რა არის?“ ნერწყვი

კლარა ხმისკენ შებრუნდა. მისი ღიმილი გაქრა. ერთი წამით არავინ განძრეულა. დაბადების დღის სანთლები ისევ

სიცილი მთელ დარბაზში გაისმა. ხმამაღალი აღარ იყო. გაფანტული იყო. სასტიკი. ისეთი სიცილი, როგორსაც ადამიანები

ჯალათმა ძლივს მიხვდა, რომ სასწრაფო დახმარების ნომერი აკრიფა. „არის… ხალხი“, – თავიდან ჩურჩულით თქვა

ხელები მიკანკალებდა, როცა ავადან ძველ აგურის კედელს გავხედე. „რა თქვი ახლა?“ წარბები შეჭმუხნა. „ყუთი.“

გული ისე ძლიერად მიცემდა, რომ გასაღები ძლივს ჩავდე საკეტში. შესასვლელი კარიდან შევვარდი. კრისტინი არ

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. კარში მდგომი ქალი სამოცი წლის ბოლოს ჩანდა. ელეგანტური. მშვიდი. ერთ იღლიაში

ჯერალდის ხმა ტელეფონში გაისმა. „ვინ არიან ეს ხალხი?“ ოცდაორი წლის შემდეგ პირველად, შეშინებული ხმა