სიმართლე გითხრათ, შოკირებული ვიყავი იმით, რაც ვნახე, რადგან მეგონა, რომ პომიდვრის ჭამა ამის შემდეგ შეუძლებელი იქნებოდა 😲**
როდესაც დავინახე, რომ დედაჩემი ფრთხილად ათავსებდა მწიფე წითელ პომიდორს ხის ყუთში, ვერაფერს ველოდი. მაგრამ შემდეგ აიღო ნაცრისფერი ხის ნაცრის პატარა ვედრო და… სიტყვასიტყვით დაფარა პომიდორი, თითქოს დალუქვას აპირებდა.
თითქმის ვიყვირე:
„დედა, რას აკეთებ? ახლა ვერ გამოიღებ! თორემ ნაკვერჩხლად გადაიქცევა?!“
მაგრამ დედა უბრალოდ გაიღიმა, თითქოს ვერაფერი გავიგე.
„ასე ინახავ“, – თქვა მან თავდაჯერებულად.
გამოდის, რომ ამ უძველეს მეთოდს ჩვენი ბებიები იყენებდნენ, განსაკუთრებით სოფლებში, სადაც დიდი სარდაფები ან მაცივრები არ იყო. და ის უკეთ მუშაობს, ვიდრე ნებისმიერი თანამედროვე ცხოვრებისეული ხრიკი, რომლის პოვნაც ინტერნეტში შეგიძლიათ.
რატომ არის ნაცარი იდეალური „საცხობი ფორმა“ ბოსტნეულის შესანახად?
დედამ ამიხსნა:
ნაცარი შთანთქავს ზედმეტ ტენიანობას, ამიტომ პომიდორი არ ფუჭდება და არ ლპება. ის ქმნის ბუნებრივ ანტისეპტიკურ ფენას – ბაქტერიები და ობი უბრალოდ ვერ განვითარდება.
ნაცარში მყოფი პომიდორი არ იჭმუჭნება და მკვრივი რჩება.
ისინი თვეების განმავლობაში ძლებენ, თითქოს ვაზიდან ახლახან მოკრეფილიყვნენ.
მე ჯერ კიდევ მქონდა ეჭვი – სიმართლე გითხრათ, ეს ძალიან უცნაური სანახაობა იყო. კაშკაშა წითელ ნაყოფზე წვრილი ნაცრისფერი ფხვნილი ედო და ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს პომიდორი აღარასდროს იქნებოდა საჭმელად ვარგისი.
მაგრამ ყველაზე საოცარი რამ რამდენიმე კვირის შემდეგ მოხდა.
დედამ ყუთიდან რამდენიმე პომიდორი ამოიღო, ნაცარი გადაყარა და მე გაოცებული დავრჩი: ისინი ისეთი ახალი, მკვრივი, სურნელოვანი და კაშკაშა წითელი იყო, თითქოს ბაღიდან ახლახან მოკრეფილიყვნენ. არანაირი გაფუჭების, რბილობის ან უსიამოვნო სუნის კვალი არ ეტყობოდათ.
მათ წვნიანი და ტკბილი გემო ჰქონდათ, როგორც ზაფხულის პომიდორი.
ასე რომ, ნაცარი, რომელსაც ოდესღაც ნაგავად მივიჩნევდი, ნამდვილ საგანძურად იქცა.
დღეს მე თვითონ ვიყენებ ამ მეთოდს. და ყოველ ჯერზე, როცა პომიდორზე ნაცარს ვაყრი, მახსენდება ჩემი თავდაპირველი დაბნეულობა და ვხვდები, რომ ბევრი ხალხური საშუალება მართლაც უკეთ მუშაობს, ვიდრე ნებისმიერი „ჭკვიანი“ მოწყობილობა.
