ქარიშხალი მოულოდნელად დასრულდა, თითქოს ვიღაცამ ცა გადაკეტა. ძველ სასაფლაოზე სიჩუმე ჩამოწვა. ნესტიანი მიწა მზეზე ბრწყინავდა და სველი ფილებიდან ორთქლი ამოდიოდა. ჯვრებს შორის ბეღურები დაფრინავდნენ და სადღაც შორს, ხეებიდან წყალი წვეთავდა.
მცველმა, ფრანცმა, ჭაღარა წვერით მოხუცმა კაცმა, შუბლი მოიწმინდა და კარიბჭე დატოვა. მას არ მოსწონდა ჭექა-ქუხილი – ამბობდა, რომ ჭექა-ქუხილი „აღვიძებს მათ, ვინც უნდა დაიძინოს“. დღეს ჭექა-ქუხილი განსაკუთრებით ხმამაღალი იყო. და როდესაც ბოლო ღრიალი ჩაცხრა, მან ყრუ ტკაცუნი გაიგო – თითქოს ქვა ადგილიდან მოწყვეტილიყო.
ფრანცმა გორაკს ახედა. სადაც ძველი საძვალე იდგა, მზე რაღაც მეტალისფერში აირეკლა. მან ფარანი აიღო, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე განათებული იყო, და სველ ბილიკზე წავიდა. ჰაერი სქელი და თბილი იყო, ნესტისა და თიხის სუნი ასდიოდა.
როდესაც მიუახლოვდა, მიხვდა: საძვალეების მასიური კარი ღია იყო. ქვა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ეჭირა, ელვამ დაამსხვრია. შიგნიდან სიცივე და ნესტის სუნი ტრიალებდა. ფრანცი დაიხარა, შიგნით ჩახედვა სურდა, მაგრამ მიწაზე შიშველი ნაკვალევი შენიშნა. ძალიან ახალი. ისინი კარს მოშორდნენ და საფლავებს შორის გაუჩინარდნენ.
ის გასწორდა, გული უცემდა. მის გარშემო ყველაფერი მზის შუქით იყო გაჟღენთილი, მაგრამ აქაური შუქი უცხო, ცივი ჩანდა. და უცებ, სადღაც საძვალიდან ხმა გაისმა. არც ექო, არც ქარი. ნაბიჯების ხმა. ნელი, არათანაბარი.
ფრანცი უკან დაიხია, ფილაზე წაბორძიკდა და ფარანი დააგდო. გრძელი ჩრდილი ჩამოვარდა ღიობიდან მიწაზე – ადამიანის, მაგრამ თითქოს კანკალებდა. მოხუცი გაიქცა. მხოლოდ მაშინ, როდესაც შებრუნდა, დაინახა: საძვალის კარი ისევ დაკეტილი იყო.
მეორე დღეს მუშები შესასვლელის გასამაგრებლად მოვიდნენ. მაგრამ როდესაც ქვა ამოიღეს, ახალი ნაკვალევი იპოვეს – თითქოს ვიღაც კართან იდგა და მათ მოახლოებას უსმენდა.
