დილა ჩვეულებრივი იყო. ქალაქი თავის საქმეს აკეთებდა: მოძრაობის ნაკადი, სიგნალების რეკვა, ხმაური. მზე ახლახან ამოდიოდა, მანქანის ფანჯრიდან რბილი ოქროსფერი შუქი ირეოდა. შუქნიშნის მწვანე ანთებას ელოდა, იდაყვები საჭეს დაეყრდნო და ზარმაცად მიმოიხედა. ჩვეულებრივი დღე. არაფერი წინასწარმეტყველებდა, რომ ეს დაუვიწყარი იქნებოდა.
და შემდეგ რაღაც უცნაურმა მიიპყრო მისი ყურადღება.
საფეხმავლო გადასასვლელის კიდეზე, ასფალტზე, თოკი იყო გაშლილი. თხელი, მუქი, თითქოს სველი. ოდნავ ირხეოდა, თითქოს ქარში იყო. ძლივს ამჩნევდა – არასდროს იცი, რა ნივთები დევს გზებზე. მაგრამ მომდევნო წამს „თოკი“ დაიძრა.
ნელა. ცოცხალი, ბლანტი, უცხო მოძრაობით.
და გული ჩაუვარდა: ეს გველი იყო.
გრძელი, მუქი ზეთისხილისფერი, კუბური, ოდნავ გაბრტყელებული სამკუთხა თავის ქალათი. ის პირდაპირ იმ ზოლისკენ მიცოცავდა, სადაც მანქანები იყო გაჩერებული.
მისი კანი ცოცავდა, მიუხედავად იმისა, რომ მინა და ლითონი საფრთხისგან აშორებდა.
თვალები დაახამხამა, ცდილობდა თავი დაერწმუნებინა, რომ ცდებოდა:
„შეუძლებელია… ეს ტეხასი არ არის, ეს ჯუნგლები არ არის…“
მაგრამ გველი ნამდვილი იყო.
ცოცხალი.
და ძალიან თავდაჯერებული თავის მოძრაობებში.
ამ მომენტში ხალხი გზაჯვარედინზე იდგა: ქალი ეტლით, ხანდაზმული კაცი პაკეტით, სკოლის მოსწავლე ზურგჩანთით. ჯერ არავის შეუმჩნევია საფრთხე. ყველა უბრალოდ ელოდა შუქნიშნის მწვანე ანთებას – როგორც ყოველთვის.
წამები საშინლად ნელა გადიოდა.
შუქნიშანი ციმციმებდა – ფეხით მოსიარულეთა შუქნიშანი მწვანე გახდა.
ბავშვთან ერთად მყოფმა ქალმა ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ.
ის არ ფიქრობდა. ფიქრის დრო არ ჰქონდა.
მანქანიდან ისე უცებ გადახტა, რომ კარი კინაღამ თითებზე მიიჯახუნა.
„გაჩერდი!“ დაიყვირა მან, რამაც დანარჩენი ორი მანქანის ხალხი აიძულა შემობრუნებულიყვნენ.
ქალი შეკრთა და ეტლი გაჩერდა.
მან ქვემოთ მიუთითა.
გველი თითქმის მის ფეხს ეხებოდა.
ხანდაზმული კაცი გაფითრდა. სკოლის მოსწავლე ქანდაკებასავით გაშეშებული იდგა.
ერთი წამით გზაჯვარედინზე სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ვიღაცამ ჩურჩულით თქვა:
„ღმერთო ჩემო…“
გველმა თავი ასწია. ძალიან ნელა. და ის არასდროს დაივიწყებდა ამ მზერას. ბრტყელი, შავი, ძველი თვალები – თითქოს მისგან იყურებოდა. სიტუაცია სახიფათო გახდა. თუ ის უეცარ მოძრაობას განახორციელებდა, ის თავს დაესხმებოდა. თუ ის ძალიან ახლოს მივიდოდა, ისიც თავს დაესხმებოდა. გაქცევა უკვე გვიანი იყო. შემდეგ კი მან ერთადერთი გააკეთა, რაც შეეძლო.
მან სავარძლიდან მანქანის უსაფრთხოების ღვედი მოიხსნა – სქელი, ტყავისებრი, გამძლე. ხელის გაწვდენაზე დაჭერილი, მან სცადა გველი ნაზად მიეზიდა ბორდიურისკენ შეხების გარეშე.
მისი მოძრაობები ნელი იყო, თითქოს წყალში იყო.
გველი ირხეოდა და სისინებდა, მაგრამ თანდათან ბალახისკენ მიდიოდა.
ფეხით მოსიარულეები ჩუმად იდგნენ, თითქოს ეშინოდათ ნაზი ბალანსის დარღვევის.
შემდეგ კი – ის ნიშნის ქვეშ ქვეტყეში გაუჩინარდა.
ისევე მოულოდნელად გაქრა, როგორც გამოჩნდა.
მხოლოდ ამის შემდეგ დაიწყეს ხალხმა სუნთქვა.
ქალმა ბავშვი მკერდზე მიიხუტა.
ხანდაზმულმა კაცმა შუბლი მოიწმინდა, თუმცა ციოდა.
სკოლის მოსწავლემ ჩურჩულით თქვა: „რა ჯანდაბა მოხდა?“
ის უბრალოდ საჭესთან დაჯდა.
და მხოლოდ კარების დახურვის შემდეგ დაიწყო ხელების კანკალი.
მისმა სხეულმა უცებ გააცნობიერა, რა მოხდა.
ზოგჯერ საფრთხე უფრო ახლოსაა, ვიდრე გვჯერა.
ზოგჯერ კი სამი წამი და ერთი ნაბიჯი ყველაფერს წყვეტს.
