ანა განსაკუთრებული მოწიწებით ემზადებოდა პირველი შვილის დაბადებისთვის. ყოველდღე წვრილმანებს ათვალიერებდა, საბნებს არჩევდა და მეგობრებისა და დედის რჩევებს ისმენდა. ორსულობის მეშვიდე თვეში მეზობლებმა გადაწყვიტეს მისთვის საჩუქრის – ახალი საბავშვო ეტლის – ჩუქება.
„შენს პატარას პრინცივით იაროს“, – უთხრა მეზობელმა მარინამ, რომელიც ყუთის ტარებაში ეხმარებოდა.
ანამ საჩუქარი გახსნა და ღიმილით ხელი რბილ ქსოვილზე გადაისვა. მაგრამ როდესაც გვერდითა ჯიბეში ჩაიხედა, რაღაც შენიშნა. დაჭმუჭნული კონვერტი. ძველი, გაყვითლებული კიდეებით.
გახსნა და გაშეშდა. შიგნით წერილი იყო.
✦ „ძვირფასო ლენა, თუ ამას კითხულობ, ესე იგი, არ მქონდა დრო, პირადად მეთქვა. შენი შვილი შენი ძალაა. ნუ მისცემ უფლებას, რომ ჩემი ბედი გაიზიაროს. მივდივარ, მაგრამ იმედი მაქვს, რომ ერთ დღეს მაპატიებ.“
ხელმოწერა: „დედა.“
ანამ სტრიქონები არაერთხელ გადაიკითხა. სახლში არცერთ ლენას არ იცნობდა. თავში კითხვები უტრიალებდა: ვინ დაუტოვა ეს წერილი, რატომ ეტლში და რა ტრაგედია იმალებოდა ამ სიტყვების უკან?
მან გადაწყვიტა მეზობლებთან საუბარი. მაგრამ არავინ აღიარებდა, რომ ეტლი ახალი იყო. სამაგიეროდ, ვიღაცამ ჩაილაპარაკა:
„როგორც ჩანს, მეორადი ნივთების მაღაზიაში აჩუქეს“.
ანას არ შეეძლო დამშვიდება. ყოველი დღის განმავლობაში ლენას სახელით ცნობილი ქალის ფიქრი აწუხებდა. ისიც წარმოიდგენდა, როგორ ელოდა ბავშვს, გეგმებს აწყობდა, მაგრამ რაღაც ისე არ წავიდა, როგორც უნდა ყოფილიყო.
იმ ღამეს ანამ ხელები მუცელზე მიიდო და ბავშვს ჩასჩურჩულა:
„გპირდები, ყველაფერი შენთვის სხვაგვარად იქნება. არ დავუშვებ, რომ სხვისი ბედი გაიმეორო“.
მან წერილი ოჯახურ ალბომში შეინახა, რათა ერთ დღეს ქალიშვილისთვის ეჩვენებინა და ეთქვა: ყველა საჩუქარს შეუძლია ისტორიის დამალვა და ზოგჯერ სხვისი საიდუმლოც კი ჩვენივე ცხოვრების გაკვეთილად იქცევა.
ზოგჯერ წარსული ყველაზე მოულოდნელ ადგილებში გვხვდება. მთავარია, მისგან ძალა გამოვიტანოთ და არა შიში.
