ქალაქის გარეუბანში მდებარე ობსერვატორიაში მეცნიერთა ჯგუფი ახალ იდეაზე მუშაობდა: შეექმნათ მინიატურული სენსორი, რომელსაც შეეძლო არა მხოლოდ კოსმოსური გამოსხივების, არამედ ნებისმიერი ანომალიური ელექტრომაგნიტური რყევების აღმოჩენა. მათ იმედი ჰქონდათ, რომ გაიგებდნენ იმას, რაც, როგორც წესი, ადამიანის ყურისთვის დაფარულია – „სამყაროს ექოს“.
მოწყობილობა თავად ფეხსაცმლის ყუთის ზომის იყო, მაგრამ შიგნით დახვეწილ ჩიპს შეიცავდა, რომელსაც შეეძლო რადიოტალღებზე მილიონჯერ სუსტი სიგნალების აღმოჩენა. მათ მას „ატრიუმი“ უწოდეს – „ადგილი, სადაც ხმები ხვდება ერთმანეთს“.
გაშვება უნაკლოდ წარიმართა. თანამგზავრმა სენსორი ორბიტაზე გაიყვანა და პირველი სამი დღის განმავლობაში მოწყობილობა საიმედოდ გადასცემდა მოსალოდნელ მონაცემებს: ტემპერატურას, ფონურ გამოსხივებას და კოსმოსური ქარის რიტმულ რყევებს. მეცნიერები ხარობდნენ: ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა.
მაგრამ მეოთხე ღამეს მოწყობილობამ არა რიცხვები, არამედ ხმა გაგზავნა. ადამიანის ხმამ გაარღვია სისინი და სტატიკა.
— „ვინ არის… იქ?..“
ლაბორატორიაში სიჩუმე ჩამოვარდა. ყველამ გაცვალა მზერა. თავიდან ეგონათ, რომ ეს დედამიწიდან რადიოტალღების ანარეკლი იყო. მაგრამ ტესტებმა აჩვენა, რომ სიგნალის სიხშირე პლანეტაზე არცერთ წყაროს არ ემთხვეოდა.
ჩანაწერები გაგრძელდა. ყოველ ღამე ხმა უფრო და უფრო მკაფიოდ ისმოდა.
— „ჩვენ… აქ ვართ… დიდი ხანია…“
— „გესმის ჩვენი ხმა?“
ერთ-ერთმა მკვლევარმა, ანტონმა, ვეღარ აიტანა და თქვა:
— „ეს შეუძლებელია. იქ არავინ არის.“
მაგრამ ერთი კვირის შემდეგ კიდევ უფრო საშინელი რამ მოხდა. ლაბორატორიაში ჩანაწერი მოვიდა, რომელშიც ხმა ამბობდა:
— „ანტონ…“
მეცნიერები გაიყინნენ. ეს მათი კოლეგის სახელი იყო. ლაბორატორიის გარეთ არავინ იცოდა პროექტის შესახებ, განსაკუთრებით ამ სიხშირეზე.
ანტონი გაფითრდა. მან განაცხადა, რომ ეს ხმა ადრეც გაუგია – სიზმარში. რამდენიმე ღამის განმავლობაში ზედიზედ უცნაურ ფიგურებს ესიზმრებოდა ცივი ნათებით გარშემორტყმული. მათ ხელი მისკენ გაიწვდინეს და რაღაც ჩასჩურჩულეს.
შემდეგი ჩანაწერები კიდევ უფრო შემაშფოთებელი გახდა. ხმა სულ უფრო და უფრო ხშირად მეორდებოდა:
— „ვბრუნდებით… ვბრუნდებით…“
შემდეგ მოწყობილობამ მონაცემების გადაცემა შეწყვიტა. ეკრანზე მხოლოდ გლუვი ხაზები ჩანდა – თითქოს ვიღაცამ გული ამოგლიჯა აპარატიდან. მეცნიერები დარწმუნებულები იყვნენ, რომ სენსორი დაკარგული იყო.
მაგრამ დილით დაცვის თანამშრომელმა ის ლაბორატორიის შესასვლელთან იპოვა. პატარა მოწყობილობა იქვე, ზღურბლზე იდგა. მისი ზედაპირი ყინვით იყო დაფარული, მიუხედავად გარეთ თბილი ამინდისა. ვიღაცამ თითქოს სიტყვები ამოჭრა მის კორპუსში:
— „ახლოს ვართ“.
იმ ღამეს ყველა მეცნიერს ძილის ეშინოდა.
