ჯეიმსის მამის დაკრძალვა მისი ცხოვრების ყველაზე რთული დღე იყო. თითქოს მთელი სამყარო გაჩერდა: გლოვის ლენტები, ყვავილების მძიმე სურნელი, მეზობლების ჩურჩული, ნათესავების ნაბიჯების ექო დარბაზის იატაკზე. ოჯახისთვის ეს მხოლოდ საყვარელი ადამიანის გარდაცვალება არ იყო – ეს ეპოქის დასასრული იყო.
დედამისი კუბოს გვერდით იჯდა, თითქოს ქვად ქცეულიყო. ის არ ტიროდა – უბრალოდ სივრცეში იყურებოდა, თითქოს მისი სული ქმრის სულივით ამოეგლიჯათ. ჯეიმსი მის გვერდით იდგა, მაგრად უჭერდა ხელს და იხსენებდა, როგორ ასწავლა მამამისმა ველოსიპედით სიარული, როგორ საყვედურობდა ცუდი ნიშნების გამო, როგორ ამაყად ეუბნებოდა: „შენ ჩემი კლდე ხარ“.
ყველაფერი ისე განვითარდა, როგორც ჩვეულებრივ დაკრძალვაზე ხდება: მღვდლის სიტყვები, მძიმე ამოსუნთქვა, ვიღაცის ჩუმად ტირილი კუთხეში. შემდეგ კი – კარების ყრუ ჭრიალი.
ყველას თავი გადაიტანა. დარბაზში დაახლოებით ოცდათხუთმეტი წლის კაცი შემოვიდა. მაღალი, თავდაჯერებული, გარდაცვლილის მსგავსი ნაკვთებით. მისი ნაბიჯების ხმა ძალიან ხმამაღალი იყო, სიჩუმეში გულისცემასავით ისმოდა.
ის მიუახლოვდა და მტკიცედ თქვა:
„მაპატიე ჩარევა. მაგრამ სიმართლე უნდა ვთქვა. მე მისი ნამდვილი შვილი ვარ.“
თავიდან ვერავინ მიხვდა, რას გულისხმობდა. შემდეგ ოთახში ჩურჩული გაისმა. დედამისი გაფითრდა, თითები უკანკალებდა. ჯეიმსი გაიყინა, თითქოს კაცის სიტყვებმა სახეში მოხვდა.
„რაღაც შეცდომაა…“ – ჩურჩულით თქვა დედამ.
მაგრამ კაცმა საქაღალდე ამოიღო და მაგიდაზე დადო. ძველი წერილები, ფოტოები. ერთ-ერთ სურათზე მისი მამა, ჯერ კიდევ ახალგაზრდა, ქალს ეხუტება, მის გვერდით კი დაახლოებით ხუთი წლის ბიჭი დგას – იგივე კაცი, რომელიც ახლა ყველას წინაშე იდგა.
„ის ჩემთვის ყველაფერი იყო“, – თქვა უცნობმა. „მაგრამ მას უკვე ჰყავდა ოჯახი. მე ჩრდილში გავიზარდე, არასდროს მქონია უფლება, მისთვის „მამა“ დამერქვა. მაგრამ მქონდა უფლება, დამშვიდობებოდა.“
სიჩუმე დამთრგუნველი გახდა. ნათესავებმა ერთმანეთს გადახედეს, ბებიამ ჯვარი გადაიწერა და ვიღაცამ ატირდა. ჯეიმსმა ფოტოს შეხედა და იგრძნო, როგორ დაინგრა ყველაფერი, რისიც სჯეროდა.
მამამისი – კაცი, რომელსაც ის იდეალურად თვლიდა – მთელი ცხოვრება საიდუმლოს ინახავდა.
მოგვიანებით, სახლში, ჯეიმსმა მამის კაბინეტში ძველი უჯრა იპოვა. მასში მართლაც იყო ფულადი გზავნილები, წერილები და კიდევ უფრო მეტი ფოტოსურათი. ეს იყო დადასტურება იმისა, რომ მამამისს სხვა ოჯახი ჰყავდა.
ჯეიმსის სამყარო „ადრე“ და „შემდეგ“ ნაწილებად იყო გაყოფილი. მან არ იცოდა, რა იყო უფრო საშინელი: მამის დაკარგვა თუ სიმართლის გამჟღავნება.
დედამისი ფანჯარასთან იჯდა, სანთელი ეჭირა და ჩურჩულებდა:
„ვიცოდი, რომ რაღაცას მალავდა… მაგრამ არასდროს მიფიქრია, რომ ასე იქნებოდა“.
და შემდეგ ჯეიმსმა მიხვდა: ზოგჯერ სიკვდილი ისტორიას არ ხურავს, ის მხოლოდ ახალ, მწარე თავს ხსნის.
ზოგჯერ მხოლოდ მაშინ ვიგებთ, თუ ვინ არის ჩვენს გვერდით, როცა კითხვების დასმა უკვე გვიანია.
