ალექსეი არასდროს ყოფილა კოლექციონერი. ერთ დღეს, მან რწყილების ბაზრობაზე უზარმაზარი ხის კარადა შენიშნა. ის გაცვეთილი, დაბზარული და აქერცლილი იყო – თითქმის შეეცოდა. გამყიდველმა თქვა, რომ ავეჯი ძველი სახლიდან იყო და მზად იყო თითქმის არაფრის სანაცვლოდ გაეჩუქებინა. ალექსეიმ დიდხანს არ დააყოვნა: მან გადაწყვიტა, რომ კარადა იდეალურად მოერგებოდა მის აგარაკს.
როდესაც კარადა მიიტანეს, ის იმდენად მძიმე იყო, რომ სახლში გადასატანად მისი დაშლა მოუწიათ. სწორედ მაშინ შენიშნა ალექსემ რაღაც უცნაური. უკანა პანელი ორმაგი კედლით იყო დაფარული: ერთი დაფა მეორეზე. მან მაშინვე ივარაუდა, რომ რემონტი იყო, მაგრამ ცნობისმოყვარეობამ სძლია.
ხრახნიანი ხერხით ფრთხილად მოხსნა ზედა პანელი. მის უკან ვიწრო ღრუ გამოჩნდა, რომელშიც ზეთიან ქსოვილში გახვეული შეკვრა იყო. ალექსის გული ძლიერ აუჩქარდა: აქ რაღაც ათწლეულების განმავლობაში იყო დამალული.
მან ქსოვილი გახსნა და გაშეშდა. შიგნით ძველი წერილები იყო, ძაფით მოწესრიგებულად შეკრული, ხოლო მათ თავზე პატარა ხავერდის ყუთი. შიგნით ქალის ბეჭედი დიდი ზურმუხტით. ქვა მწვანე შუქით ციმციმებდა და მაშინვე ცხადი გახდა, რომ ეს იაფფასიანი სამკაული არ იყო.
გაირკვა, რომ წერილები 1940-იანი წლების სასიყვარულო წერილები იყო. ახალგაზრდა ქალმა მამაკაცს მისწერა, რომ ფრონტიდან მის დაბრუნებას ელოდა, მისთვის საჩუქარს ინახავდა და ყოველდღე ლოცულობდა მისთვის. ბოლო წერილი 1945 წლის გაზაფხულით იყო დათარიღებული. მასში ეწერა: „თუ არ დაბრუნდები, ამ ყველაფერს აქ დავტოვებ. შეიძლება ოდესმე ვინმემ გაიგოს ჩვენი ამბავი“.
ალექსეი იატაკზე იჯდა კარადის დაშლილ დაფებს შორის და სტრიქონებს ხელახლა კითხულობდა. მას ეჩვენებოდა, რომ ხელში არა მხოლოდ სხვისი საიდუმლო ეჭირა, არამედ ვიღაცის განუცდელი ცხოვრება, ვიღაცის სიყვარული, რომელიც ომის შედეგად შეწყდა.
ის დიდხანს ფიქრობდა, რა ექნა თავისი აღმოჩენისთვის. გაეყიდა ბეჭედი? დაემალა წერილები უჯრაში? მაგრამ გული სხვაგვარად ეუბნებოდა. ალექსეიმ ამ წერილებში ქალის ხსენება არქივში იპოვა. აღმოჩნდა, რომ მას შთამომავლები – შვილიშვილები – ჰყავდა, რომლებიც იმავე ქალაქში ცხოვრობდნენ.
რამდენიმე კვირის შემდეგ მან მათ კარზე დააკაკუნა და პაკეტი გადასცა. კარის გამღები ადამიანები ერთდროულად ტიროდნენ და იცინოდნენ. მათ პირველად ნახეს ბებიის წერილები და შეიტყვეს სიყვარულის ისტორიის შესახებ, რომელზეც ოჯახში არავის ეჭვიც კი ეპარებოდა.
კარადა ალექსის სახლში დარჩა. მაგრამ ახლა, ყოველ ჯერზე, როცა კარებს გააღებდა, ახსოვდა, რომ ზოგჯერ ყველაზე ძვირფასი საგანძური არა ოქრო და ქვები, არამედ ძველ ნივთებში დაცული მოგონებებია.
