ანდრეი ამ საღამოსთვის ისე ემზადებოდა, თითქოს ეს მისი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა ყოფილიყო. კვირების განმავლობაში ის რესტორანს ირჩევდა, თავის სტრიქონებს იმეორებდა, მეგობრებთანაც კი კონსულტაციებს იღებდა. ქურთუკის ჯიბეში პატარა ხავერდის ყუთი ედო, რომელსაც ყოველ საღამოს ხსნიდა და მის რეაქციას წარმოიდგენდა.
რესტორანი თითქმის ცარიელი იყო – სანთლის ნაზი შუქი, ცოცხალი მუსიკა, ახალი ყვავილების სურნელი. ყველაფერი იდეალური იყო. როდესაც ალინა კარებში გამოჩნდა, ანდრეიმ იცოდა, რომ იდეალური მომენტი აირჩია. ის სიზმრიდან გადმოვარდნილს ჰგავდა: მისი ღია კაბა მის ფიგურას უსვამდა ხაზს, თმა ნაზად ეშვებოდა მხრებზე და თვალები უბრწყინავდა.
საღამო ლამაზად დაიწყო. ისინი იცინოდნენ, იხსენებდნენ, თუ როგორ შეხვდნენ ერთმანეთს, როგორ დადიოდნენ წვიმაში გაზაფხულის პირველ დღეს. ანდრეი მის ხმას უსმენდა და ფიქრობდა, რომ ცხოვრებაში მეტი არაფერი სჭირდებოდა. ყველაფერი, რაზეც ოცნებობდა, მის პირდაპირ იდო.
როდესაც მიმტანმა შამპანური მოიტანა, ანდრეიმ იგრძნო, რომ მომენტი დადგა. თითები ჯიბეში ჩადგმულ ყუთს მაგრად მიაჭირა, გული ისე ხმამაღლა უცემდა, თითქოს ყველას ესმოდა. მას სურდა ბეჭდის ამოღება და ყველაზე მნიშვნელოვანი სიტყვების თქმა.
მაგრამ იმ მომენტში ალინა მოულოდნელად გაჩუმდა. მან მას სიმძიმის მზერით შეხედა. მან მაშინვე მიხვდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
„შენ კარგი ადამიანი ხარ“, – დაიწყო მან ჩუმად, თითქოს ეშინოდა ამ მყიფე ატმოსფეროს დანგრევის. „შენ იმსახურებ ბედნიერებას. მაგრამ მე უნდა ვიყო შენთან გულწრფელი. მე უკვე მყავს სხვა ვინმე“.
ეს სიტყვები დანასავით ჩაარტყა. მის გარშემო ყველაფერი გაიყინა. მუსიკა, ხმები, ჭიქების ჭრიალი – ყველაფერი მოსაწყენ ფონად იქცა. ანდრეი იჯდა, სუნთქვაც კი არ შეეძლო. მის ხელში ისევ ყუთი ეჭირა, მაგრამ ახლა ის უაზრო საგანი ჩანდა, ჯიბეში მძიმე სიმძიმე.
ალინამ კიდევ რაღაცის თქმა განაგრძო – იმის შესახებ, რომ არ სურდა ტყუილის თქმა, იმის შესახებ, რომ ცდილობდა შესაფერისი მომენტის პოვნას. მაგრამ ანდრეიმ არ გაიგო. მხოლოდ ერთი ფრაზა ექოსავით უტრიალებდა თავში: „მე უკვე მყავს სხვა ვინმე“.
ის წამოდგა. მისი თითები მაგიდის კიდეზე გადიოდა, მაგრამ არ შეხებია. არც ჩახუტება, არც ცრემლები, არც ბოლო მზერა. ის უბრალოდ წავიდა და ის მარტო დატოვა სანთლებსა და ნახევრად ცარიელ ჭიქებს შორის.
ანდრეი დიდხანს იჯდა ასე. სანთლები ჩამქრალიყო, დესერტი ხელუხლებელი დარჩა, შამპანურმა კი ბუშტები დაკარგა. და ის კვლავ ჯიბეში იდო ხელი, სადაც იგივე ყუთი იდო.
იმ საღამოს მან გააცნობიერა მარტივი ჭეშმარიტება: აღსარება სხვადასხვა ფორმით მოდის. ზოგჯერ სიტყვები „მიყვარხარ“ დაპირებაა. მაგრამ სიტყვები „მე სხვა ვინმე მყავს“ ხსნაა. რადგან სიმართლის ტკივილი ახლა ჯობია, ვიდრე ხვალ ტყუილში ცხოვრება.
